shirat e vjeshtës

2010-12-25T12:49:00.001+01:00

URIM për 2011-tën

Miq e pjesëtarë të Lidhjes “Gazetarët Shqiptarë të Diasporës”

Ju urojmë nga zemra GËZUAR Vitin e Ri 2011, shëndet e lumturi në Familje!

Lulëzoftë e u begatoftë edhe këtë vit krijimtaria juaj falas!

Sa më shumë:

· poezi prozaike e prozë poetike;
· tregime e romane me nivel të lartë... publicistik;
· peizazhe të trazuara me bullafiqe lakuriq;
· fjalë të reja për dashuritë e vjetra,
· përralla lazdruese për të rriturit;
· bejte vetullngrysura si këngë vaji;
· shënime ekzotike udhëtimi pa gratë;
· debate miqësore me kacafytje politike;
· intervista shabllon me personazhe të ndryshme;
· lajthitje drejtshkrimore për inat të gjuhës standarde;
· fjalor djegës me pika pika pika;
· rrëfime gjithë pendesë për mëkatet rinore që ju trazojnë pleqërinë;
· ofshe e rënkime të thekshme para gotës avulluese dhe siluetës F përvëluese;
· epitete e metafora të lëngëzuara për frutat e ndaluara;

... ku të ndrijnë emrat tuaj si autorë e si... protagonistë!

Qofshi edhe këtë vit të qarkuar nga botues të kënaqur e lexues buzëvarur!

Ah, ju shkoftë viti me trasta në krah, duke dhuruar veprat!

Impostazioni Yahoo! Toolbar

2010-08-13T10:22:00.000+02:00

Impostazioni Yahoo! Toolbar

2010-07-08T17:27:00.005+02:00

Libra të rinj – të vjetër në bibliotekën time

Pasi lashë freskinë e mëngjeseve të Frankfurtit dhe vapën e thekshme qytetit të lashtë të Bolonjës, u rreka sërish në Tiranë. Për ca ditë, derisa të mbledh të gjitha leckat e të iki. Në sallon, në dhomën e gjumit e gjithkund nëpër shtëpi janë pirgje me sende të ndryshme, gati për translog. Edhe grumbuj me libra. Po këto ku t'i çoj, them sa herë u kaloj sipër! Peshojnë të mallkuarat, peshojnë nga mendimet që kanë derdhur brenda të mjerët autorë, peshojnë dhe nga kilet. Fletë-fletë bëhet libri e libër-libër bëhen ca kile më shumë në bagazhet e mia.

Paradite, kur po kaloja me biçikletë në trotuarin anës lulishtes së Akademisë, u ndala prapë para bankës me libra të vjetër, ku para ca javësh bleva një vandak me "vjetërsirat" Jakov Xoxës e të Tolstoit, se i donte miku im Ardi në Milano. U ndala ashtu, për zakon, siç ndalen fëmijët para dyqanit të lodrave. Fus duart nëpër kasetat dhe ja ku më del "Patat e egra" të Fatos Arapit.
Ehuuu, dyzet vjeç libër. Bën vetëm 100 lekë (të reja), si të mos e marr? Hë-hë, ja dhe "Era e udhëve" e të mallkuarit Koço Kosta. Ky libër është më i ri, vetëm 30-vjeçar. Viteve tetëdhjetë shkonim bashkë me Koçon në hekurudhë me honorarët e Miço Verlit, (ndjesë pastë), asokohe kryeredaktor i "Zërit të rinisë". Pastaj Koço e katranosi me atë thesarin e Malit të Robit. dhe i solli përqark krerët atje lart. Zaten kokëkrisur ka qenë. Njëqind lekë një Koço Kostë, sa një kafe... epo hallall. Po Ali Podrimjen nuk ia vlen ta fusësh në shtëpi për 100 lekë? Të paktën për atë titull që ka: "Kush do ta vrasë ujkun", që patjetër diçka të vlefshme do të ta mësojë, të paktën në përballje me ujqërit... Ja u bënë tre libra të rinj-të vjetër për bibliotekën time.
Po librat qenkan si qershitë, që thonë se njëra tërheq tjetrën. Ne që s'hamë pasta e akullore, i llogarisim ndryshe harxhet për letërsinë: 300 lekë = 3 dopio raki te dibrani. Pa meze. Po le ta zgjidhim qesen një herë për letërsinë, ta pinë një raki edhe shkrimtarët e mjerë, se iu tha fyti.
Si i kontrollova të gjitha kutitë me libra 100-lekësh, bëra të iki, por ajo puna e qershive më yshti t'i fus duart edhe në kutitë e tjera, ku çmimi ishte më i lartë 2 a 3 fish. Dhe ja ku, në mes titujve apo autorëve të njohur prej 30 e kusur vitesh, më del Roland Gjoza - "Romeo, Zhuljeta dhe errësira". Paska shkruar dhe Rolandi, thashë vetë me vete, sikur të kisha aty pranë Grigorin a Pilon e të shkëmbenim batuta me atë sensin e humorit që përdorim shpesh në klub. Shfletova ballinën dhe m'u shfaq autori - një djalë i ri kaçurrel me bluzë me fyt. Pastaj shkova në faqen e fundit: pashë se edhe ca muaj libri mbush 20-vjetorin e lindjes, apo të botimit. Bukinisti, që gjithë kohës ishte treguar i kujdesshëm të më ofrojë, sipas tij, tituj interesantë, kur pa se "Romeon" e Rolandit e mora vrik, e pa të udhës të mos ndërhyjë, kushedi si tha vetë me vete - "lere se e hëngri". Në fund e "hëngra" edhe me Kazanzaqin ("Ja vdekje, ja liri" – botim i vitit 73) dhe e mbylla me kaq.
Bukinisti i moshuar më bëri hesapin. Nuk harroi të më kujtojë se me kaq para sa pagova kisha bërë një pazar të mirë. Po unë, që s'më rrihet pa dhënë përgjigje për çdo gjë, i thashë se sapo kisha zbritur nga avioni dhe në Bolonjë lashë një treg të madh me libra të vjetër, ku "Komedia Hyjnore" kushtonte vetëm 2 euro.
- Ajo e... Dante Aligherit?" pyeti si në mëdyshje ai...

Erdha në shtëpi me 5 libra të rinj-të hershëm për bibliotekën time. Pas dy ditësh, e di, do të hahem me veten se ku do t'i çoj këto libra, që do më shtojnë disa kile në bagazhet e mia gati për rrugë.

d. baxhaku

Shqipëria me "dy popuj"...

2010-05-16T16:52:00.006+02:00

E nderuara, Julia,

Në poezinë tënde, mjafton vetëm metafora e tërmetit, që e trand dheun por më në fund ndalet, si dhe vargu:
Në vendin tim dridhet jeta e popullit me vite
për të merituar nderim ajo.

Sa tronditëse:
Në vendin tim dridhet jeta e popullit me vite

Nuk do të ndërmarr një koment për poezinë tënde, por nga ajo marr shkas për të shfryrë atë që më/na vlon brenda: mërinë dhe urrejtjen e thellë për këtë shpurë bashibozukësh, që popullit shqiptar i kanë rënë në hise për politikanë. Dështimet dhe humbjet e tyre në pazare të ndyra gjithfarësh kërkojnë, secila palë, t'ua servirë popullit si humbjet dhe dështimet e tij. Secila palë ka popullin e vet, se e kanë ndarë më dysh, të mjerin. Janë bërë artificialisht DY popuj shqiptarë - njëri i kuq e tjetri blu. Njëri popull punon, tjetri del në sheshet e protestave. Një herë populli i kuq, një herë populli blu. Secili ka sheshin e tij të protestës. Secili militant ka vendin e tij në rreshtat e protestës, mbase edhe numrin (si të burgosurit) dhe e di symbyllur se ku do të rreshtohet në rast alarmi. Sa jep alarmin partia e tij momë, ai ngrihet dhe, në brekë a në pizhama, rreshtohet aty ku e thërret atë-dheu, dmth parti-dheu. Dhe ulurin e sokëllin. Për të drejtat e humbura, për lirinë e shkelur, për votat e vjedhura... Pa e ditur se ç'është vota, pa e ditur se ç'është liria, pa e ditur se ç'është demokracia. Kush ia mësoi këto vlera në këto 20 vite?! I mësuan vetëm të hidhet e të përfytet për vlerat, por jo se ç'janë në të vërtetë vlerat. Ah, po, me politikën e tyre të djallëzuar, i mësuan se po nuk luftove për NE, që ne të marrim pushtetin, ti dhe jot shoqe nuk do të punoni, nuk keni bukë. Se, po të fitojmë NE, gruaja jote do të punojë në vendin e gruas së atij tjetrit, që është me bindje të tjera, pra do ta heqim nga puna gruan e kundërshtarit tonë dhe në vend të saj do punojë gruaja jote. Dhe i thanë: mbaje mend, ajo do të punojë atje për aq kohë sa ne do të jemi në pushtet, sepse po fituan ATA, do ta heqin nga puna gruan tënde dhe vendin do ia marrë prapë gruaja e atij tjetrit, që është kundër nesh. Kurse ti, i thanë, nuk duhet të punosh, na duhesh për greva e manifestime, që të ruash pushtetin tonë, që të ruash vendin e punës të gruas tënde. Dhe i dhanë një numër e i mësuan vendin e rreshtimit në armatën e manifestueve, blu apo e kuq qoftë.

Ja, këto vlera u mësuan popujve të tyre. Nuk u mësuan të sokëllijnë e të kërkojnë ujë, bukë e dritë, as për çmimet tejet të larta, as kundër korrupsionit. .. Jo, u thanë, ju duhet të luftoni për vlerat, jo për gjëra të rëndomta si uji, drita e buka.

Sa për mrekullitë, këtu, Julia, nuk i bën Zoti, por dy emra. Po deri më sot mrekullia ende nuk ka ndodhur, mrekullia që të shporren nga jeta e këtij populli, kjo duhet të ndodhë.

I nxitur nga retorika e Muratit do të kujtoja një film të hershëm mbi jetën e një revolucionari të botës latine, mbase argjentinas, i cili kur luftonte emri i tij ishte gjithnjë i rrethuar me të kuq, por kur u bë president i vendit të tij, nisi ai t'i rrethojë me të kuq emrat e kundrshtarëve të vet. Zampata i famshëm, shemdbulli i të cilit vlen ende për ne.

dilaver baxhaku

2010-02-26T23:35:00.001+01:00

Te restoranti i dibranit

skicë

Edhe sot, si përhera, shkova vonë për të drekuar, aty nga 3 e gjysma e pasdites. E shoqja e dibranit më pruri gotën e rrezellimtë të rakisë dhe më pyeti:
- Të përditshmen?
- Po... si të duash. Edhe sallatën, ë?
- Po, po.
Iku dhe pas pak dëgjova zërin e saj të bukur si cicërimë zogu. Recitonte vargje dashurie. Pas shpinës sime, në një tavolinë rrinte i shoqi me një mik.
- Ku i gjete këto vjersha dashurie? - e pyeti miku i të shoqit, që dukej sheshit se ishte mik i të dyve.
- Ohuuu,- ia bëri ajo, duke tundur dorën e duke lënë kështu të kuptohej se mund t'i kishte bërë edhe vetë. Unë ktheva kokën.
- Ia ke thurur Danit?
- Mua ende s'më ka thënë "të dua",- gjeti rastin të ankohej i shoqi.
- Eeeej, hala pret të të them "të dua"?! Po dy fëmijët me cilin i bana?
- Me mua, po... tjetër fëmijët, tjetër dashuria.
- Sa përpara ke ec, o burrë!
- Të kujt janë? - nguli këmbë miku në tavolinë.
- Të "profesorit".
- Aaa! Ia ka bërë së shoqes? Do të ketë grua të bukur.
- Jo, ia ka marrë mendjen ajo e katit të tretë. I bën dhe ia jep asaj.
- Si ia jep?, - deshi të dinte më shumë miku.
- Ia hedh në ballkon, nga lart, sepse ai rri në katin e katërt. Pastaj ajo na i jep neve.
- I ka të bukura, pse nuk i fut në një libër?
- Dy i ka bërë. Tashti do bëjë të tretin.
Nusja e dibranit nisi prapë të cicërojë poezi. Miku trokëllinte me gishtërinj mbi tavolinë, ndërsa unë gjerboja ende sallatën me domate, djathë e ullinj. U ngrita, shkova deri te banaku.
- Ke vënë gjë për mua në skarë?
- Nuk ta solla pjatën? - u turpërua ajo.
- Jo, po s'ka gjë. Sot ishte ditë poezie. U ngopëm me vjershat e "profesorit".
- Më fal!
- S'ka gjë, vërtetë.
Ajo mori pjatën që priste brenda në kuzhinë.
- Është ftohur pak, ka një orë aty,- nisi të shfajësohet, apo më shumë të fajësojë veten.
- Do ma japësh librin e "profesorit" kur ta botojë?
- Ja kjo do ia botojë, se ai nuk pyet, i bën dhe i lë nëpër ballkone,- tha dibrani.
- I shkreti!,- tha e shoqja,- s'ka faj, me atë që ka nën ballkon, edhe unë po të isha...
Qeshëm pak. Nusja e dibranit më siguroi me sy se do ma jepte domosdo librin me vjersha të ''profesorit'' të shkretë, që digjej për komshijen nën ballkon.

dilaver baxhaku

2009-11-29T14:38:00.011+01:00

Shqipëria me dy data çlirimi (?!)

Edhe shqiptarët e nderojnë Luftën për çlirim nga fashizmi e nazizmi, dhe rrjedhimisht sakrificën sublime dhe gjakun e dhënë për çlirimin e vendit. Ajo që diskutohet e që i ndan ende shqiptarët në këto 20 vjet është data e Çlirimit: 28 apo 29 nëntori i 44-ës? Siç dihet, në vitin 1944 Çlirimi u festua më 28 nëntor. Data 29 nëntor nisi të festohet si Dita e Çlirimit vetëm në vitin 1946, edhe pse vendimi për ndryshimin ishte marrë nga Kryesia e Këshillit ANÇ qysh më 9 nëntor 1945. Në Shkodër, edhe në vitin 1945, Dita e Çlirimit u festua më 28 Nëntor. Shumë studiues a politikanë, kryesisht të djathtë, e lidhin këtë ndryshim të datës së Çlirimit me planin e Titos e të Hoxhës për bashkimin e Shqipërisë me Federatën Jugosllave, si republikë e ardhshme e shtatë e saj, dhe me paramendimin e qeverisë së asokohshme për ta festuar, në të ardhmen, ditën e çlirimit në një ditë me festën e Federatës së Jugosllavinë, pra më 29 nëntor. Kjo datë lidhet me nëntorin e vitit 1943, kur në Jajcë të Bosnjës u mbajt mbledhja e Dytë Këshillit Antifashist Nacionalçlirimtar të Jugosllavisë (AVNOJ), ku u hodhën themelet e shtetit të ri federal të tipit komunist.
Edhe po ta përjashtosh këtë qëllim, pra unifikimin e datës sonë të çlirimit me atë të federatës jugosllave, prapë nuk arrin të kuptosh se për ç'arsye e bëri këtë spostim të datës së çlirimit qeveria e kohës së atëhershme.
Sidoqoftë, deri në vitin 1990, për arsyet që dihen, nuk u mor njeri me këtë punë, edhe pse nënë zë shumëkush thoshte se dita e vërtetë e Çlirimit nuk qenkësh 29-ta, por 28-ta. Ky problem nisi të diskutohej hapur dhe me nerv të veçantë pas vitit 90, mesa duket nga përpjekjet për çpolitizimin e simboleve e të datave historike. Në vitin 1993 u ngrit Komisioni i Posaçëm për datën e saktë të Çlirimit, i cili vlerësoi 28 nëntorin si datën e çlirimit të Shkodrës, dhe rrjedhimisht edhe të clirimit të vendit. Pas kësaj u duk sikur mori fund diskutimi i vështirë për datën e Çlirimit. Por jo. As dy dokumentet e kolonelit gjerman, V. Hofman, që i dorëzoi në Ministrinë tonë të Mbrojtjes në shkurt të vitit 2002, nuk i bindën të gjithë. Në fakt, dokumentet nuk e japin të qartë atë që duan shqiptarët, pra ditën e ikjes së gjeramnit të fundit nga toka jonë. për këtë, ka edhe interpretime të ndryshme: disa thonë se dokumentet vërtetojnë si datë të çlirimit të Shqipërisë 29 nëntorin, të tjerë mëtojnë se aty vërtetohet se është 28-ta.
Edhe sot e kësaj dite çështja e datës së Çlirimit ende nuk është qartësuar. E majta shqiptare njeh dhe feston 29 nëntorin, ndërsa e djathta, dhe rrjedhimisht qeveria e tanishme, njeh 28 nëntorin. E veçanta e këtij Nëntori 2009 ishte/është se një pjesë e qeverisë, pra komponenti LSI, njeh si datë të çlirimit 29-ën, ndërsa komponenti PD njeh 28-ën. Pra një qeveri me dy data çlirimi.
Dyzimi i datës së Çlirimit mund të quhet si një nga paradokset më të çuditshme shqiptare të këtyre dy dekadave të fundit, që me të drejtë është bërë edhe "bukë" për dhëmbët e humorit, e vazhdon të ironizohet e të satirizohet sa herë vjen nëntori. Por dyzimi i datës së Çlirimit vërteton më së shumti paaftësinë e plotë të politikanëve tanë (deri në mosdashje) për t'i dhënë zgjidhje të qëndrueshme një çështjeje, sa të vështirë në dukje, aq të lehtë në praktikë. Kjo "histori” me dy data çlirimi, do të kishte marrë fund nëse politika e sotme (20-vjeçare) shqiptare do të kërkonte një zgjidhje praktike dhe logjike. Konkretisht, për rivlerësimin e datës së Çlirimit, e ka pasur në dorë një zgjidhje të pranueshme nga të gjithë, nëse do të vlerësonte si të tillë 17 Nëntorin, ditën e çlirimit të Tiranës, kryeqytetit të vendit. Një praktikë të tillë e kanë zgjedhur e pranuar edhe shumë shtete në Europë, në mos të gjithë, të cilët si datë të çlirimit të vendit të tyre respektojnë atë të çlirimit të kryeqytetit. Dhe është logjike, sepse një vend quhet i pushtuar kur i është zaptuar kryeqyteti, dhe njihet si i lirë sapo ka çliruar kryeqendrën e tij.
Për shqiptarët, që vijojnë të jenë të kapluar në një amulli sociale, si rezultat i situatave të konfliktit që mbajnë e ushqejnë partitë kryesore të vendit, një zgjidhje e tillë do të ishte shpëtuese. Dhe nuk do të vijonim të kishim dy data çlirimi; nuk do të vijonim të ishim të ndarë edhe sot e kësaj dite për një çështje kaq lehtësisht të zgjidhshme; nuk do vijonim ta cilësonim “komunist” atë që njeh si datë të çlirimit 29-ën, ose “berishist” atë që është i bindur për 28-ën. Do të kishim edhe ne, si popujt e tjerë që luftuan fashizmin dhe nazizmin, një datë të vetme Çlirimi, dhe do të ishim bashkë në një ditë për ta respektuar e nderuar siç i ka hije Sakrificën Mbarëpopullore për Çlirim.

Shënim – për disa fakte, autori i është referuar artikullit të gjatë të historianit Kasem Biçoku, “Evërteta e çlirimit të Shqipërisë”.

dilaver baxhaku

2009-05-05T20:26:00.003+02:00

Interesim i madh për Tubim-Takimin e gazetarëve të diasporës

- humor

Para Takimit të parë të anëtarëve të LGSHD - (Lidhja e Gazetarëve Shqiptarë të Diasporës)

Një Maji i punëtorëve iku edhe këtë vit pa parakalime, pa flamuj e pa banderola, pa suksese; e gjithë kjo festë kaloi në heshtje. Por, gjithsesi ,një lajm tejet i gëzuar e ka gjalluar vëmendjen e popullit kryeqytetas: haberi se më dhjetë të muajit në vazhdim do të mbahet një tubim. Ca e quajnë tubim, ca takim.

Duket sheshit se është fjala për Tubim-Takimin apo Takim-Tubimin e gazetarëve shqiptarë nga e gjithë bota. Diçka si 'proletarë të të gjitha vendeve, bashkojuni!'. Kryeqyteti ka hedhur rrobat e festës. Në fakt, këto rroba i ka që nga festa e munguar e Një Majit, apo që nga Dita e Verës, nga Pashkët a nga Sulltan Novruzi, nga Dita e Hashures a s'di qysh kur, por i mban veshur që ta kalojë me to edhe festën e gazetarëve. Disa festa me një harxh.

Po përgatiten manifestime të hijshme; nxënësit e shkollave po i japin dorën e fundit programeve të koncerteve artistike, ministria e brendshme ka lëshuar një qarkore për mësuesit: të aplikohet rregulli i takimeve të fushatës zgjedhore, ç'ka do të thotë: t'i fusin kalamajtë në rresht e t'i vendosin përgjatë rrugës X. (Ende nuk është bërë e njohur se nga do të vijnë pjesëtarët e Takim-Tubimit, mbahet e fshehur për siguri të lartë). Studentët e Akademisë së Arteve kanë ngjyer penelët, kompozitorët kanë hapur partiturat, futbollistët kanë organizuar një mini-kampionat (kështu do të vënë në provë edhe trainerin e ri) dhe fitimet (e tepërta) do ua japin fakulteteve të gazetarisë, të cilat në Tiranë kanë gëluar si 'njëqind lulet e majit' kinez. Disa deputetë (sidomos ata që kanë gazeta në pronësi) po ngjizin fjalime të bujshme gjithë lajle e lule, ku do t'i sigurojnë gazetarët se nuk do të dënohen (më) për mufkat që lëshojnë dita-ditës.

Me këtë rast, duke e marrë vesh se jam i vetmi (mbase) gazetar i klubt në Tiranë (pra nga të paktët anëtarë të grupit që guxoj të jetoj në Shqipëri), më kanë ardhur dhjetëra, ç'them?.. qindra telefonata, me të cilat më lypin takime e intervista.

Ndërsa miku im i kahershëm, Lake Moti, fotograf në një institucion me shumë rëndësi, më ka ofruar disa medalje, nga ato që 'Fiks Fare' i zbuloi se prodhoheshin në një kovaçanë shtëpijake turke, dhe më ka kërkuar emrat për dekorime.
- Le që mos u lodh fare të bësh dallime, më tha, i dekorojmë të gjithë. Medalje kemi.

Po kështu:
Baki Fajziu më ka çuar ftesë për një Opinion në TV Klan.
Zhunga ma bëri kokën gungë për një bisedë alla-Zhunga.
Kurse Bobo Rama ka përgatitur 5 pyetjet dhe... 5 përgjigjet e rradhës.
Argon Bula m'u lut të bëj çmos që të jenë të paktën shtatë pjesëmarrës, që të plotësojë kështu një puntatë të emisionit 7 X 7 = 49.
Ndërsa kanali New 24 më ka lypur izëm që ta vërë evenimentin si Lajm të veçantë.

Më këmbëngulës dhe më i motivuar duket se është emisioni 'Njerëz të humbur', që më ka ofruar një bashkëpunim me leverdi, nëse ia tregoj emrat e vërtetë (që fshihen pas pseudonimeve) si dhe adresat e sakta të gazetarëve të humbur.

- Do t'i gjejmë të gjithë në emisionin e rradhës,- më siguroi Mirela.
- Nuk ka gazetarë të humbur,- i thashë unë.
- Po ç'gazetar je ti, kur nuk di të sajosh nja dy a tre 'të humbur' në mes gjithë atyre gazetarëve të shpërndarë si zogjtë e korbit nëpër botë!?- m'u hodh ajo.

Edhe ata të gazetës 'Ndryshe' nuk rrinë duarkryq, presin të vjelin të vonat, të mbushin faqet me poezi a tregime ndryshe nga pjesëmarrësit e Takim-Tubimit.
- Mos pritni kot, u them unë, se ata janë gazetarë, jo poetë e shkrimtarë.
- Eeeee, janë gazetarë nga zanati, por poetë e shkrimtarë nga inati, dmth nga pasioni, - më thotë Fatma e Kullajve. - A ke parë ndonjë reportazh apo artikull në listën e tyre?.. Vetëm vjersha e tregime kërrejnë.
Dhe, që të më zërë mat, nxjerr fletët, dmth faqet word, përplot me tregime, poezi dhe esè të Rolandit, Albanës, Farukut, Vaidit, Grigorit, Ndues, Alekos, Pilos, Novruzit, Palit, Julias, Thanit, Meritës, Vasilit, Elvirës, Kostaqit, Gëzimit...
- E shikon, më thotë, i di të tjerët si veten, që nuk ia shkrep për vjersha e rrëfime. Si nuk zhgarravit dot një reportazh, të paktën! Ç'pret?.. Nuk e di që populli ka nevojë!?
Unë var kokën si një fëmijë i zënë në faj.

Le botuesit, fërkojnë duart e thonë: do ta realizojmë mbi njëqindpërqind planin e vitit, si nga moti, sepse gazetarë-shkrimtarët vijnë duarplot, si bleta, gjithë nektar poetik e lirik nëpër xhepa. Edhe gjithë euro e dollarë.

Kësisoj festa ka nisur. Në sheshin (ende pa emër) pranë kompleksit Taiwan, te parku Rinia, aty ku do të pihen kafet e para e do të provohen pijet e veçanta të ardhura ilegalisht e pa doganë nga përtejkufijtë, është hapur këto ditë panairi i librave të vjetra. Tezgat vijojnë e shtrihen edhe në qendra të tjera të kryeqytetit ballkanik-europian: mbi trotuaret pranë kafene Europa, te Zogu i Zi, në Laprakë, te ish-Blloku, në rrugën Komuna e Parisit, në rrugën Budi... dergjen me qindra e mijëra libra të shtrirë si gjethe fiku përtokë. Përgjegjësi i panaireve të librit, zoti Maji Buzëpopa, ka dhënë urdhër që ky lloj i veçantë pazari të rri hapur gjatë të gjitha ditëve të Takim-Tubimit të pritshëm.
- Me këtë rast,- u shpreh ai në konferencën e shtypit,- shumë nga pjesëmarrësit e festës së klubgazetarëve (dmth vjershëtarë, romancierë, eseistë), do të gjejnë në këto panaire origjinale shumë nga veprat e tyre të kahershme, të cilat zor se i kanë në bibliotekat vetjake; dhe kur të kthehen në atdheun e dytë, matanë Adriatikut e përtej Atlantikut, mund t'ua dëshmojnë me fakte burrave apo grave, se ç'ndihmesë të vyer i kanë dhënë kulturës vendit amë. Ndonjëri syresh do të ketë kësisoj arsye të mjaftueshme të qahet se si atdheu nuk ia di për nder...

Festa pritet të jetë e gëzueshme. Komisioni Adriatik-Atlantikas e ka bërë me kohë programin dhe e ka hedhur në word, vetëm se ia ka vënë kyçin e sigurisë, paswordin, që të mos hapet e të mos e lexojë... armiku. Unë, që rri 24/24 orë në ditë para monitorit, po bëj ç'mos që ta çthur, por paswordi është si një dry elzet, gjithë hieroglife kineze e numra arabë, dhe e kam zor ta ftilloj. Gjithsesi, ditën që do të mbahet Takim-Tubimi, me siguri programi do të jetë gati në tavolinë, mes shisheve të verës e të uzos e të rakisë e të wiskit e të... Eeeeeh sa shishe do të jenë.

Me që ra fjala te shishet (nuk thonë kot se gjuha vete te dhëmbi i prishur) kjo puna e shisheve ka rënë në vesh të ca pijetarëve esnafë këtu në metropol. Se ku e kanë marrë vesh që Grigori do të vij me një makinë përplot me uzo dhe që Ndueja po tërheq zvarrë një kantinë të vjetër me verë Toskane.
- More, mos i lëpini buzët më kot, se... nga e thëna në të bërë kalon në mes një oqean i tërë, u them unë, me qëllim t'i shargoj pak e t'i mbaj larg, se kush i ngop me lëngje këta të babëzitur shqiptarë.
- Hajt, hajt se nuk e hanë fjalën, as Ndueja e as Grigori. I dinë mirë zakonet shqiptare, edhe pse kanë mot që rrinë në dhera të tjera. Shqiptari që është vërtetë shqiptar, kur jep fjalën e mban.

Kështu thonë dhe, më e keqja, kështu besojnë.

Gjithsesi, edhe pa më ngarkuar kush, unë e kam marrë me qejfj këtë detyrën shefit të shtypit të Klubit të Gazetarëve. Se si po më duket vetja: u bëra një herë i rëndësishëm. Qoftë edhe për disa ditë.

Mirë ardhshi zonja e zotërinj gazetarë në Tubim-Takimin historik!

Kur të vini këmbë në Atë-Mëmëdheun tuaj të dashur, po ia fusim andej nga Dajti, ishalla funksionon edhe teleferiku, zëmë një hotel aty dhe rrimë derisa t'i sosim uzot dhe verërat e Greqisë e të Italisë, kadaifët e Turqisë dhe çimçakizët e Amerikës, pastaj e lajmë gurmazin me ca raki Lundre dhe, si t'i kemi tharë të gjitha shishet, dhe shkundur xhepat, dalim në mejdan, bëjmë një parakalim triumfal në Bulevardin Dëshmorët e Kombit.

Me këtë rast, gazetat dhe TV-të dukjen tonë do ta komentojnë sipas oreksit: ca si manifestim kundër maxhorancës, ca si karshillëk ndaj minorancës.

Mirë ardhshi, pra.

dilaver baxhaku

2009-04-15T17:08:00.010+02:00

Metamorfoza e librarisë ‘Kadare’

Pse u mbyll libraria ‘Kadare’?.. Nganjëherë duhet të kujtohemi të ‘shfletojmë’ ato që ka thënë populli: ‘fillimi i mirë, gjysma e punës’ mbase e përligj a e përflet edhe hapjen apo mbylljen e ish-librarisë më të famshme në Tiranë. Po t’i vinim një bisht kësaj thënieje të zgjuar të popullit, do të dilte: ‘fillimi i shtrembër, gjysma e dështimit’. Në shkrimin që bëra ato ditë kur u mbyll libraria, përveç keqardhjes, mendoj se do të jetë ndjerë aty njëfarë qortimi për lehtësinë apo pakujdesin me të cilën ishte lejuar të përdorej emri i shkrimtarit të madh në ballë të asaj kafe-librarie; lehtësi e pakujdes jo nga ortakët e biznesit, se ata nuk e kanë këtë ndjesi, por... diçka si mesazhi që jep edhe titulli i filmit të kahershëm: ‘Duaje emrin tënd’.
Mendoj se emri i shkrimtarit, edhe pse nuk u bë kujdes të shmangej që në fillim nga lidhja me një biznes të paqartë, së paku duhej ruajtur e shpëtuar nga dështimi, nuk duhej lënë të lakohej e të përflitej në pazaret e në llafnajën e falimentimit të një kafeneje. Për shembull, të veçohej libraria nga kafeneja e të riorganizohej më vete si librari apo si qendër kulturore. Pasi, si e tillë, nuk besoj se do të falimentonte kollaj. Ka shembuj: libraria ‘Agolli’, e vogël dhe pa shumë salltanete, jeton dhe gëzon shëndet aty në rrugën e Postës. Po as shteti, lexo: ministria e kulturës, e as ndonjë grup biznesmenësh të pasionuar për gjërat e mira kombëtare që kemi, nuk u tundën vendit, kur erdhi falimentimi i kësaj kafe-librarie. Siç bëjnë ndonjëherë – dhe bëjnë mirë – për mbështetjen e sportit, a për restaurimin e Urës së Tabakëve.

Metamorfoza

Këto ditë, ish-libraria më e famshme e kryeqytetit, më saktë: mjedisi ku ishte hapur kjo librari, ka një gjallëri të veçantë. Mos u ngazëlleni para kohe: nuk ka ndodhur ndonjë mrekulli, fjala vjen të jetë rihapur libraria. Jo, në mjediset e saj, disa biznesmenë të tjerë kanë sistemuar një kompleks Loto-Sport. Ky lloj biznesi është nga më të rinjtë në Shqipëri (ka lindur këto tri vitet e fundit), por ka një lulëzim të dukshëm. Njerëzit turren aty për të fituar para. Gati-gati si te piramidat e hershme. (Si për ironi, tamam në këtë mjedis ka qenë dikur selia e piramidës Vefa, që u bombua më ’97). Turren sidomos të rinjtë. Të dëshpëruar, se nuk gjejnë dot një punë, se nuk gjejnë dot një vizë për të emigruar (për t’ia mbathur) jashtë, me xhepa të mjerë, turren aty për të parashikuar fatet e sporteve të botës. Nuk mund të lë pa thënë, se shumë prej tyre shkojnë aty të yshtur e të mikluar nga sekserët e shumtë, që shiten si të ‘mirinformuar’ për bastet dhe ndeshjet e shitura në mbarë botën dhe që i sigurojnë klientët për fitore të sigurta të njërës apo tjetrës skuadër. A shiten vërtetë ndeshjet, apo mashtrojnë sekserët për të ndjellë sa më shumë klientë, nuk e di, por di se këtë lloj biznesi e ndesh sot kudo në Tiranë e në të gjitha qytetet e vendit: një vrimë dyqani, një tabelë ku shkruhet loto-sport, euro-loto apo mondial-loto, një kompjuter dhe shumë njerëz që hedhin aty paratë. Lere se ç’vete!
Një biznes i tillë i suksesshëm është hapur ditët e fundit edhe në mjediset e ish-librarisë së shumëpërfolur. Loto-sport (për skuadra që nuk i njohin), Gara me kuaj (edhe pse gara hipizmi nuk bëhen në Shqipëri), e gjithfarë veprimtarish sportive ndërkombëtare, që të këndellin të fitosh para. Më saktë... të hedhësh para. Dhe, si për lezet, fare ngjitur, në njërën pjesë të kafe-librarisë së dikurshme, është hapur një agjenci këmbimi valute. Pra: fito lekë në loto dhe këmbeji me euro a me dollarë në agjencinë ngjitur, ose merr ca euro a dollarë nga vëllai emigrant, këmbeji në agjenci dhe shko e lëri në rrotën e loto-sportit. Pa u lodhur fare të shkosh andej-këndej.
Me kohë, në njërin nga të katër cepat e kryqëzimit të rrugës së Dibrës me atë të Barrikadave, lulëzon një Bar i përshtatur për të rinjtë e mërzitur. Ndërsa në anën tjetër, tetë metro më tutje, në katin e përdhes të vilës së bukur Petrela, është hapur tashti vonë një tjetër biznes i kohës: një Casinò, nga vitrinat e së cilës, vajza të bukura gjysmëlakuriqe të hedhin në surrat letrat e fatit.
Duket se, më në fund, me sistemimin e kompleksit të ri të loto-sporteve në mjediset e kafe-librarisë së pafat, sheshi aq i njohur i kryeqytetit, ka gjetur ustallarët e vërtetë të biznesit.

dilaver baxhaku

2009-04-15T11:52:00.003+02:00

Shumë urime për ty, Klubi ynë!

Klubit të Gazetarëve, që bëhet 5 vjeç

... Nuk e di sa u bënë, tri a katër vite, kur i shkrova Farukut nga Italia në Canada e i kërkova të më futej mik për në listën e gazetarëve. Kisha mësuar, ashtu rastësisht, se kishte një listë a grup të tillë dhe, se si m'u kujtua që dikur kisha qenë edhe unë gazeta-shkrues. Pse të mos e provoj edhe në këtë gazetë, dmth në këtë listë që paska një emër me gazetë, thashë. Ku i dihet, mbase paguajnë honorare të mira dhe nxjerrim ndonjë dollar a ndonjë euro për një birrë. De, nuk jemi më studentë të Gazetarisë, që trokisnim në dyert e redaksive për t'u ofruar perlat tona, por sikur ia themi ndopak edhe sot: zakoni (apo zanati) del me shpirtin, thonë. Faruku po, s'e bëri të gjatë, iu lut Albanës, mbase i ofroi edhe ndonjë kafe, si shumë i sjellshëm që është, dhe më në fund mora lajmin e mirë nga shefja, se më ishte miratuar dëshira për në klub. Tesera nuk kishte, po ç'më duhej, kur unë në Milano e klubi në Nju Jork?! Se mos do të shkoja ndonjëherë ashtu dal vivo; vetëm virtualmente do të pija ndonjë kafe a ndonjë wisky.
Tashti, ashtu është, siç thotë miku im i dashur, Ndue Lazri: sikur e shkelim ndonjëherë, dhe kjo dreq 'shkelje' nuk paska moshë: sa kërkon të ruhesh se mos thua ndonjë mufkë, fap të del nga goja, nga tastiera duhet thënë. Unë, siç e di këtë të metë të Dilos, kam bërë një zakon: më parë se t'i nis mesazhet, i fus në dhomën e bocave, në ruajtje, i mbaj aty ca orë a ca ditë, sa të më piqet mendimi se nuk e kam shkelur, pastaj i nxjerr e i postoj. Por, sa i postoj, bëhem pishman, prapë e shkela them me vete, dhe shpejtoj t'i shkruaj Albanës në privat që ta bllokojë ms, se... se e kam shkelur. Mirë që ndonjëherë shefja e mban 'valixhen' e luftës me vete dhe ma plotëson kërkesën, por shpesh mesazhet me të shkelur dalin në listë pa mundur që Albana t'i bllokojë. Unë kafshoj gjuhën, dmth kafshoj gishtat, dhe jap fjalën (vetë me vete) se nuk do ta shkel më. Dhe, që ta mbaj fjalën, rri një muaj pa shkruar...
Rri mënjanë dhe pres Vaidin, Rolandin, Grigorin, Farukun, Novruzin, Pilon e Nduen, të nisin ndonjë chat me batuta e me qyfyre, që të më dalë mërzia e heshtjes, e vetëngujimit. Pres të thyhet ndonjë poçe vere a ndonjë shishe uzoje, e të rrjedhë faqes së monitorit, që të marr një gotë e ta kthej me lezet e hare, duke e trokitur online me miqtë, sipas modës së re të kënaqësive. Dhe kështu, si në adoleshencën e hershme, qesh e mrekullohem, nuk ndjehem vetëm, po me miq e me shokë (të të dyja gjinive).

Shumë urime për ty, Klubi ynë!
dilaver

2009-02-13T12:33:00.009+01:00

Paraqitje poetike: Plloshtani

nga dilaver baxhaku

Bujar Plloshtani, poet shqiptar nga Tetova e Maqedonisë. U njohëm verën e shkuar, kur, së bashku me disa miq poetë e gazetarë nga Vendi e nga Diaspora, kaluam ca ditë veprimtarish në Shkup e në Tetovë. Lirik. Ëndërrues. Shpirtin falë poezisë. I qeshur, i hapur, me dorën e shtrirë të miqësisë, të mirëkuptimit. Dy sy të qashtër, zë melodik, gazmor. Mik me shumë poetë lirikë shqiptarë të kudondodhur. Në shoqërinë me të, më vinte keq që s'isha poet. Kur do të ndaheshim, nuk gjente çfarë të më jepte si kujtim. Libri yt, i thashë unë. I ndritën sytë dhe shkroi ca fjalë në faqen e bardhë pas ballinës me titullin ‘Nga regjia e shpirtit’ (Në foto). Këto ditë më çoi, si papritur, një poezi, atë me titull ‘Oksigjen shkurti’. Si duket donte ta ndante me dikë vetminë e muajit më të shkurtër e më të trishtë të vitit. Eh, këta poetët! ‘Më ço edhe disa të tjera, e nxita unë, do t’i hedh në linjë’. Pastaj i kërkova edhe diçka nga CV-ja e tij poetike:

Në vitin 2002 nisi studimet për Drejtësi në Universitetin e Europës Juglindore në Tetovë, ndërkohë është tërësisht i tërhequr pas poezisë dhe filozofisë.

Nëntor-Dhjetor 2005 publikon librin e parë me poezi: "Heshtja e poetit".

Në Dhjetor 2005, si anëtar i Lidhjes se Shkrimtareve Shqiptarë të Maqedonisë, viziton Goethe Haus & Goethe Museum & Ekspozitën Friedrich Schiller në Frankfurt/Main.

Më 23 Shtator 2006 merr pjesë në manifestimin letrar "Portiku poetik" të Dibrës.

Më 27 Nëntor 2006 reciton në një Orë letrare poezinë "Perëndimi i shpirtit" kushtuar ditës së Pavarësisë së Shqipërisë.

Më 22 e 23 Qershor 2007, në bashkëpunim me Bashkinë e Rrethit të Sarandës, organizon dhe drejton edicionin e parë të manifestimit letrar mbarëkombëtar "Saranda- muza e poezisë" në Sarandë.

Në Tetor 2007 themelon Shoqatën e artistëve "Pushkin" dhe zgjidhet kryetar i saj.

Më 10 Nëntor 2007 merr pjesë në Netët poetike "Takime nën Rrap", të organizuar në Shkup. I jepet çmimi "Për vepër erotike" botuar brenda dy takimeve.

Në Nëntor të po atij viti i publikohet libri poetik "Nga regjia e shpirtit".

Po në Nëntor 2007, Shoqata e artistëve "Pushkin" organizon dhe drejton edicionin e parë të manifestimit letrar "Poezia, art i fjalës".

2008: Boton librin me poezi të zgjedhura nga autorë të botës: "Perla e poezisë botërore".

Bujar Plloshtani

Oksigjen shkurti

Oksigjen shkurti,
tejngop mushkëritë.

Rëndon mbi figura njerëzish të krisur,

vret si shpirtra të zinj.

Jo, nuk bën dhe aq ftohtë dimri,

por gjetkë në nën

lëkurë dëgjohen kambana mërzitjesh.

Oksigjen shkurti,

përmbi nesh.

Imazh shpirtëror...

Seç më ngjajnë brenda meje shpirtra hyjnorë,

Me fund dëlirësie shoh tek më maskojnë.

Më duken se fjolla imazhesh bien në mua,

e, fundin e shpirtit ma japin si një lirikë hënore.

Gjysmerrësira më mbulon, jashtë

shiu më lag, bën ftohtë vjeshte,

ndjenjën time e shoh të vizatuar brenda fytyrës së Hënës.

A mund të jem shndërruar mbi vullnetin e shpirtit hyjnor?

Jam përtej qiejve, atje ku s'duket asgjë!

Jam përtej...

Arkitektura e shpirtit - mbinjeri

Plloshtanit

I
Stuhi e furishme, o erë e vjeshtës së vonshme,

Ti, me vizatimin tënd në natyrë si hije

Vallëzon në sytë e mprehtë të një mbinjeriu.

Me gjethet e vjeshtës, imagjinata në përjetim të ndjenjave

Ku vetë mbretëria e mendimeve është mendja e ndritur.

Të gështenjta dhe të purpurta janë ndjenjat,

Në vetmi të përqendruara për balancë poetike

Nuk sfidohet dot kjo ndjenjë dhe ky përjetim,

Siç është, si një tërmet i vazhdueshëm bajronian a shelleynian.

Fijet e saj, që vdesin dy herë me vështirësi, dhe rropatje

Duhen dy engjëj të fortë dhe të mëdhenj

Për t’ia shkulur shpirtin krejt,

Se ndryshe, ky shpirt nuk vdes kollaj.

Shpirt i madh, që shëtit ngado,

Përdalur dhe virgjëreshë: mbisundo si tiran i inteligjencës

Dhe në fund, kur të të vijë vdekja: vdis si burrë!

Ti shpirt që end pëlhurën tënde prej kristali,

Si ajo ngjyrë e akullt e borës, me pak ndryshim si

Kubeja e shpirtit, që merr formën e një arkitekture e stilit barok

Dhe kjo arkitekturë e shpirtit me emrin - mbinjeri.

Prej zërit tënd nuk ndien frikë askush,

Sepse nuk je sundimtar i brezave,

Por një hero për pasardhësit

Që i zgjon herë pas here nga letargjia e katër stinëve.

Sa mundim dhe melankoli të rreptë dergje

Oh, sa gjethe vjeshte të pushtuan mizorisht,

Por ti kapërceve çdo akull dhe çdo brymë

Sa u gjakose! Sa nuk të pa askush të kulluar në gjak.

Ti, shpirt blu në të bardhë,

Mos ndiej ftohje në nerv,

Por jepu fuqi mendimeve

Të pajeta drejt kësaj hapësire të ftohtë,

Më ndihmën e këngës së këtyre rreshtave.

Pianoforte klasike, luaj sonatën më të bukur,

Dhe sille përsëri erën e vjeshtës në mesin tonë

Me atë arkitekturën e shpirtit – mbinjeri.

16 dhjetor 2006

Poeti vizaton ndjenjën me artin hyjnor

Përse nuk më ndihmon, vallë!?

Ti do më pyesje: çfarë të të ndihmoja!?

Besoje se kam nevojë për ndihmën tënde;

Të lutem më ndihmo të ëndërroj,

Të ndiej, të dashuroj me thellësi.

Këtë ndihmë mund të ma japësh vetëm ti

Mos u çorodit kur të them kështu,

Që gjithë këtë hapësirë shterpe

Nga shpirti ta përjashtoj.

Nëse ti më ndihmon ta pushtoj gjithë

panoramën e liqenit dhe të qiellit,

Gjithçka të bukur blu të mbledh në sytë e mi,

E pastaj nën to me anije poetësh ngjyrë shpirti;

Të pluskoj me qetësinë që kam njohur te ti

E të lundroj me lumturinë tënde si mjellmë e mençur.

Liqeni le të vallëzojë me anijen e të gjej

Prehje për një çast,

Dhe qielli kur të hapë sytë e kaltër le të shikojë

Ndjenjën që është vizatuar me hyjnoren art.

Prej teje nuk kërkoj asgjë, vetëm një ndihmë.

Të lutem më ndihmo të bëhem,

Një shpirt që ecën paralel me ty.

Më ndihmo të bëhem engjëll i shpirtit tënd

Të varros drita vetmie dhe,

Gjithçka që e mbyt njeriun në brendi...

Çast

Të shoh se si tymin e cigares nxjerr bukur,

E si të jep imazh të mjegulluar me ngjyrë hiri,

Pastaj me atë lëvizjen e hollshme të vetullave,

Jep një aromë të ngrohtë në fijet e shpirtit.

E, çfarë mund ta quash këtë krijesë?

Vetëm si një engjëllushe që merr frymë,

E që end një pëlhurë kaq të mundimshme me

Ngjyrë trëndafili blu...

Pamje që të emocionon shpirtin

Dhe që të ushqen me sheqerka...

O ëmbëlsi e pafundme, ti na bën të të ndjejmë

Panoramën e shpirtit me fundin e shpirtit.

Ti vërtet ke një forcë shpirtërore,

Mëkat që i largohesh kësaj force.

Afrohu vuajtjes për ta gjetur muzën.

Më duket se kur qesh të shoh nëpër vargje,

Pastaj kur më jep diçka të brendshme,

mua më duket sikur eci

Në trotuarin e shpirtit dhe ndjenjave të tua.

Je magjike më shumë se një yll në Parajsë,
Ti e vdes njeriun me këtë që ke sonte!

shkurt, 2009

2009-02-10T23:43:00.003+01:00

Kolazh

2009-02-06T18:46:00.008+01:00

Poezi

Mimoza Hametaj

PS - marrë
nga cikli i botuar në listën e gazetarëve

KUJDES, I DASHUR MIK

T'i kuptosh ata në çast nuk ësht' e lehtë,
Të afrohen herë "bujarë" e herë "fisnikë",
Të kërkojnë në dorë të tyre marionetë,
Me një fjalë, me një lajkë, hipokritët!

Kij kujdes dhe ti me ta, i dashur mik!
Herë të ble e herë të shet, kjo fjal' e tyre.
Kij kujdes, nga grack' e fjalëve, iu ik!
Mos të ndihesh nesër keq dhe i zhgënjyer!

Njëra nga "libraritë" e kryeqytetit

Libri përtokë

Kush ka ardhur në Tiranë, e ka parë: ndodhet nën hijen e nëntëkatësheve, aty pranë kafe "Europa". Librashitësi e hap "librarinë" e tij çdo ditë aty nga ora 10-11, në verë edhe më shpejt; i nxjerr me radhë fjalorët e romanet, studimet e përmbledhjet poetike dhe i vendos aty në trotuar, mbi pllakat prej çimentoje, si t'i vijë. Ndërsa blerësit përkulen kokëposhtë për të gjetur ndonjë titull që u duhet. Bëjnë kujdes të mos i shkelin me këmbë, se u dhimbsen. Mban edhe libra të përdorur dhe njerëzit janë mësuar të kërkojnë aty botime të shkuara. Kjo është vetëm njëra nga këto "librari" në kryeqytet; dy a tri të tjera ndodhen dhjetë hapa më tutje, në çdo qoshe ku kalojnë njerëz. Ky është vend i privilegjuar; kushedi sa qira paguan i zoti i dyqanit. Por jo, nuk besoj se paguan qira, pasi dyqani i tij nuk është prej vërteti: seç ka sajuar një qerre, që e merr dhe e bie aty çdo ditë. Gjithsesi, është me fat ky librari i nëntëkatësheve; edhe librat e tij janë të privilegjuar, sepse, kur nis shiu, ai i mbledh shpejt e shpejt dhe i fut në qerre, në dyqanin e tij shëtitës. I ruan të mos lagen. Pret sa të pushojë shiu dhe i nxjerr prapë. Ndodh që, ndërsa bie shi, afrohet ndonjëri dhe e pyet: a e ke filan libër? Ai mendohet një çikë dhe i thotë: e kam, por tashti nuk ta gjej dot, kushedi ku e kam fut, hajde kur të pushojë shiu. Kështu çdo ditë. Kur Bashkia po rregullonte trotuaret, ai rrinte aty, pa punuar, vetëm të mos humbte vendin. Priste me ditë e me orë të shtroheshin pllakat, që të nxirrte librat e tij. Ishte edhe sot, dhe mua m'u dha të bëj nja dy foto. I keni të lidhura në këtë postim.

fotot: dilaver baxhaku

2009-02-06T18:30:00.006+01:00

Një autograf i veçantë

(Dy libra të rinj: Monda Moisiu dhe Mëhill Velaj)

Këto ditë pata një libër me një përkushtim të veçantë: ishte vëllimi i ri me poezi i poetit Mëhill Velaj, të cilin ma dhuroi... Monda Moisiu. Mos mendoni se ka ndonjë ngatërresë, as tjetërsim të të drejtave të autorit. Ja se si ndodhi. Ndërsa po rrinim në kafenë mitike aty pas ish-kinemasë ‘Partizani’, ku Monda, të paktën një herë në vit, paraqit një libër të ri, ashtu pa kamera e pa gazetarë, siç bëri edhe sot një vit; pra ndërsa po pinim kafenë e librit të saj të ri ‘Pafajësia e Evës’ dhe ajo në faqen e brendshme të kopjes që do më dhuronte mua po shkruante: ‘Me respekt e dashuri, mikut tim, Dilaverit’, mbi syprinën e tavolinës pashë një tjetër libër. I hodha sytë ballinës: Mëhill Velaj dhe ‘Lule që rritemi në gur’. Monda nuk më la ta pyes. ‘Ky është libri i ri i Mëhillit,- tha.- Jam e autorizuar nga autori t’ua dhuroj librin e tij miqve tanë’ dhe mori e shkroi mbi faqen e parë të bardhë: ‘Dilaverit, me mirënjohje, Mëhill Velaj’. Mbeta i mrekulluar. Gjë e bukur, pëshpërita. Dhe i mora librat në duar; të dy të rinj, si dy krijesa që sa kanë nisur ecjen. Ecjen e paslindjes. Sepse duket se librat u ngjakan vërtetë krijesave njerëzore: ngjizen e rriten më parë në barkun e nënës a në mendjen e autorit, rriten e kalojnë aty nëntë muaj a nëntë vite, pastaj bëjnë lindjen ‘zyrtare’, dalin në jetë dhe nisin të numërojnë hapat mbi tapete a në duart e lexuesve. E shfletova librin e ri të poetit Velaj, dhe u ndala te poezia e dytë: ‘Dinjiteti’. Lexova:

Në këtë botën tonë të gjorë
Që ngre, poshtëron njerëzinë,
Jep forcë, rini, kohë, jetë,
Një gjë mos jep – krenarinë.
. . . . . . . . .

Do ta lexoj këtë libër, thashë me vete, dhe vijuam bisedat e tavolinës. Është me ne Kozeta Zavalani, së cilës i thashë sa zili e kam që ka qenë në shtëpinë e Tuenit; ndërsa ajo ma nxit edhe më shumë smirën, kur më thotë se ka qenë edhe në shtëpinë e Xhek Londonit... Është i pamungueshmi Riza Lahi, mik i mirë i Mondës, që duket se do ia gjejë fundin bejteve. Është edhe botuesi i librave të rinj, Spiro Dede. Dhe flasim për krijimet e shoqeve e të shokëve të shpërndarë nëpër kontinente.
Pastaj miqtë e mi, Monda, Kozeta dhe Rizai, marrin një taksi për të mbërritur të tjerë miq, me krijesat e sapolindura në duar, që t’u japin sihariqin. Unë kthehem në shtëpi, vihem para kompjuterit tim, dhe shfletoj ‘Pafajësia e Evës’. Pjesa e parë:

Eva ishte ulur në njërën nga sedilet e mesit të autobusit të linjës Pogradec-Vlorë. Ishte vetëm. Agroni i kishte ofruar kujdesin e tij prej vëllai, që ta shoqëronte, por Evës i pëlqente vetmia, sidomos në momente të veçanta. Vetmia ishte një ‘mike’ e ngushtë për të...

Pastaj i fus librat e rinj në bibliotekën time virtuale, ua skanoj ballinat.

Dy libra të rinj të dy miqve tanë, që nuk i kalojnë të 120 faqet, me ballina të thjeshta, por të hijshme, njëri roman dhe tjetri me poezi. A është romani i parë i Mondës? Guximi i parë në prozën e gjatë? Suksese. Suksese të dy krijuesve tanë, miqve tanë! Mondën e falënderova direkt, ndërsa Mëhill Velajn e falënderoj me anë të këtij shkrimi për librin e tij në bibliotekën time. Me autografin e Mondës. Bukur, apo jo.

dilaver baxhaku

2009-01-31T09:57:00.005+01:00

Ndue Lazri

LIRIA

-Mikut tim Vaid Hyzoti-

Për lirinë
ishim gati të jepnim edhe jetën.

Por kur e fituam,
të dehur prej saj,
ashtu si kumarxhiu
që shumën marramendëse
e hedh prapë në lojë,
ne ia falëm lirinë
emigracionit.

Endrra e përkundur
u bë surrogat i vetvetes.

Flatrat ia prenë
për t'i arkivuar
në fashikujt burokratike
te lejeqëndrimit.

I lanë vetëm krahët e zhveshur,
të domosdoshëm për punë.

Ti më shkruan
se lirinë ta gjymtuan dyfish
pikërisht nën këmbët
e Statujës së Lirisë.

Në darkë gruaja,
bashkë me bukën
shtron në tavolinë
idhtësine e lirisë së cunguar.
Fëmijët e marrin pikë-pikë
si ilaç për t'u burrëruar para kohe.

Pas buke,
në vend të ëmbëlsirës,
poezitë e tua.

Dëshmi autentike
që bilbilin s'e shndërrojnë dot
në një shpend kafazi.

Janar, 2009

2008-11-02T17:47:00.012+01:00

Pse "Pushkin"?..

Kur u njohëm me pjesëtarët e shoqatës poetike "Pushkin" në Shkup, i pyetëm ata lirshëm, vetëm për të mësuar shkakun e kësaj zgjedhjeje: "pse Pushkin?". Drejtuesi i shoqatës, zoti Bujar Ganija, na tha se ky emërtim rrodhi ngase vetë ai, nismëtar i saj, ishte admirues i flaktë i poetit të madh, dhe shtoi se shoqata e tyre ishte e hapur për ata krijues që e pëlqenin këtë poet. Pjesëtari i grupit tonë vizitor, poeti Kolec Traboini, i tha me shaka, se a mundej ai të bëhej pjesëtar në atë grupim poetik kur dashuronte, jo Pushkinin, por Eseninin?.. Bujari u duk sikur u zu ngushtë, por gjithsesi iu përgjigj: 'Mirë se të vish, edhe pse do të 'grindemi', pasiqë unë dua më shumë Pushkinin'... Ky fjalëndërrim miqësor na shoqëroi gjatë kohës që ishim me pritësit e nderuar të shoqatës; zotin Bujar e mbiquajtëm "Pushkin", ndërsa Traboinin, për baraspeshim, e thërrisnim "Esenin". Por shakaja nuk shkoi pa lënë "shenjë", sepse e kishte kapur edhe zonjusha Valbona Zunçe, gazetare, e cila ndjehet, edhe ajo, 'mëkatare', si pjesëtare e kësaj shoqate. Në bisedën radiofonike direkt që po bënim të nesërmen në valën 'Mikrofoni i hapur' të RadioShkupit, në një çast, si papritur, me shkathtësi gazetareske, ajo iu drejtua Traboinit: "Juve mbaheni si i pasionuar pas poetit rus Esenin; pse kjo dashuri?". Koleci, që u gjend ca i befasuar nga kjo pyetje nxitëse, iu përgjigj se Eseninin e donte si poet, jo si "poet rus", pasi, sipas meje, vijoi Traboini, poetët nuk kanë kombësi, ata i përkasin të gjithë njerëzimit. Megjithatë, kombësia e tij nuk më pengon aspak.

dilaver baxhaku

2008-05-18T16:08:00.086+02:00

Dilaver Baxhaku

Tregim
(sprovë e kahershme)

SHUSHURIMË

Derën e zyrës e lija gjysmëhapur; ç’ta mbyllja kot, kur orë e çast trokisnin aty vajza e djem të rinj, që sillnin vjershat e rrëfimet e tyre. Kështu, së paku, nuk isha i shtrënguar të përgjigjesha njëqind herë në ditë “hyr, hyr”...
Ndjeva trokitjen e derës dhe ngrita sytë. Në prag qëndronte një grua e re. “Urdhëroni” i thashë duke e shikuar në mënyrë paksa të paturpshme: ishte fort e pashme. Ajo kapërceu pragun. Ishte shumë e re për ta quajtur grua, por po të gjykoje nga fëmija që mbante përdore... një vogëlushe e këndshme, me një fustan në bojë qielli të lehtë, që shtrëngonte një lodër në dorë. “Eee, nuk e lëshon nga duart” tha gruaja, kur vuri re sytë e mi mbi lodrën e fëmijës. Vogëlushja e kuptoi se flitej për të, pse e shtrëngoi lodrën fort në gjoks, në anën e zemrës. Ishte një rosë e bardhë në gri, sqepverdhë, prej pelushi. Vogëlushja e shtypi pak aty në gjoks dhe rosa lëshoi një “mak-mak”. Gruaje re u zu ngushtë, ia shkundi pak dorën së bijës, duke i thënë nën zë se këto gjëra nuk bëhen këtu. Unë i buzëqesha me mirëkuptim së voglës dhe gjithçka u rregullua, u morëm vesh në mes nesh, të tre. Pastaj u pamë një çast sy më sy me gruan e re. Kaq pak m’u desh për të menduar se... se diku do ta kisha parë. Por, ah kjo puna jonë, gjithnjë na duket se njerëzit që na shfaqen para syve i kemi parë a i kemi njohur dikur, se kemi folur apo kemi pirë kafe me ta. Ndjesi profesionale. Gruaja ishte stepur aty në prag të derës, ndjehej si në zgrip, me një këmbë brenda e me tjetrën jashtë.
“Urdhëroni”, e nxita unë me një buzëqeshje të lehtë, për t’ia hequr mëdyshjen që e kishte ngërçur.
“Më falni, duket se kam gabuar zyrën”,- tha ajo.
“Keni sjellë vjersha?”,- e pyeta kur pashë se mbante një tufë letrash të bardha në dorë.
“Vjersha?.. Jo, jo... desha redaktorin e letërsisë, por një herë tjetër,- dhe bëri të dalë.
“Unë jam,- i thashë.- Po të keni sjellë gjë...”.
Gruaja e re u ndie ngushtë. U lëkund pak si një varkë e ogël letre në ujin e legenit dhe, si e pa se s'kishte nga t'ia mbante, bëri një hap drejt tavolinës sime të madhe dhe la aty mbi pirgun e letrave fletët e bardha të mbledhura tub, që i mbante në dorë. I la ashtu vetëtimthi dhe iku sakaq, duke e marrë rrëmbyeshëm vogëlushen në krahë. Aq rrëmbyeshëm iku, sa nuk e vuri re lodrën që i ra së bijës nga dora. Dera e rëndë e zyrës u mbyll ngadalë pas saj. Në zyrë mbeti afshi i trupit të gruas së re dhe fustani bojë qielli i vogëlushes.
Kisha ngrirë me sytë nga dera, me pyetjen të pikur në buzë se ku do ta kisha parë atë grua...
Mora letrat e bardha tubë mbi tavolinë dhe nisi t’i hap. Nuk kishte vjersha; në krye të faqes së parë lexova titullin, "SHUSHURIMË" të shkruar me germa kapitale, pastaj vijonte tregimi i shtypur me makinë:

Nesër do të zgjohem herët. Është e hënë. Ka ardhë pranvera dhe dielli lind shpejt. Do të fshi petalet e kumbullës nën parvaz. Do të nxjerr Bardhën e do t’i mbush koritën me ujë. Ajo do të hapë krahët e do të shkundë pendët e plumbta. Pastaj do t’i bien pupla të bardha, të buta. Kumbulla do të hedhë përsëri petale. Nesër...

O, është ende natë. Qielli është i plumbtë, si kurrizi i Bardhës.

Nesër është e hënë. Do të shkoj herët në shkollë. Shoqet do më gjejnë te shkallët. Është java e dytë e pranverës. Po kumbulla sivjet çeli më shpejt. Edhe Bardha del më herët nga qymezi. Eh, kjo pranvera s’di kur vjen! Sivjet erdhi shpejt. Apo s’iku fare? Jo, jo. Mu para ca ditësh ishte tamam si vjeshtë. Edhe mua vetëm pak ditë që s’më thonë më “flokëvjeshtë”. Më thoshin të gjithë. Sa më pëlqente! Edhe ai...

Ku është tashti?..

Ku je tashti? Atëherë nuk njiheshim, vetëm jot motër më thoshte gjithnjë: “... kam një vëlla, kam një vëlla”. Po unë s’të kisha parë ndonjëherë. Vetëm atë natë. Të kujtohet? Unë erdha te ju në buzëmbrëmje. Ti ishe në dhomë. Ishte dimër, dimri që shkoi. Bënte ftohtë dhe kisha veshur pallton. Kur u futa në dhomë, e hoqa. Ti atëherë më pe. Më pe gjatë. Pse më shikoje ashtu? A shikohet kot një vajzë? Jo. Unë s’u ula menjëherë. Rrija ashtu më këmbë; seç më pëlqente të më shikoje sa më gjatë. Ti m’i kishe hedhur sytë si i hutuar. Nuk them, këto ishin vetëm pak çaste, po mua m’u dukën sa të gjata. Atëherë, Ela, jot motër, të foli me sy: “ç’bën ashtu?” të tha. Atëherë ti u kujtove dhe më përshëndete. Unë vura pak buzën më të qeshur dhe u ula. Ti më pe përsëri. Unë atëherë i hoqa sytë e s’dija ku t’i çoja. Ndjeva se më qenë ndezur faqet. U përcolla pak. Ti buzëqeshe, m’u duk sikur doje të luaje me mua. Unë mund të zemërohesha me ty; ç’ishin ato shikime ashtu? Po ti qe i mirë. Pse ta fsheh?.. më pëlqeu që më bëre të skuqem. Kështu do të të mbeteshin më shumë sytë tek unë.

Nuk të tha gjë motra? Kur dole ti, ajo më përqafoi e më puthi. Unë u ndjeva e kënaqur, e lumtur. Pse më përqafoi ajo? Dhe më puthi? Këto kuptohen lehtë: ishte motra jote dhe duket se i pëlqeu që ti më kishe parë ashtu. Edhe mua më pëlqeu shumë. Më pëlqeu edhe vetja atë natë. E di?.. atë çast shkova përpara pasqyrës. Dukesha gjithajo vajzë. Flokët më binin në supe si një vjeshtë e vogël. S’e kishin pasur kot që më thoshin “flokëvjeshtë, flokëvjeshtë”. Sa po më pëlqente vetja atë çast. Po të kisha qenë djalë, thosha, nuk do ta kisha lënë këtë flokëvjeshtën të më ikte nga duart.

Ti do të ikje të nesërmen. Ishte si sonte, e diel. Nesër e hënë. Iknin studentët. Unë erdha përsëri atë natë te ju. Po ti ishe aty; s’kishe ikur. Pse s’ike? Gjithsesi unë e dija që s’kishe ikur, ma kishte thënë Ela, motra jote, ashtu koti, në shkollë. Pse s’ike? Brenda vetes mendoja se qëndrove prej meje. Më pëlqente të besoja kështu.

O, bën nxehtë.

Pastaj dolëm. Ishim bashkë, ne të dy dhe motra jote, Ela. Ti më shikoje me ngulm. Veç më shikoje. Për një çast, jot motër mbeti pas. Do të ngrinte çorapin e dreqit. Ne vazhdonim të ecnim vetëm, pa të.
“Sa vjeç je?”- më pyete papritur.
S’dija sa të thosha. Ç’moshë kanë vajzat në vitin e fundit të gjimnazit? Ooo, ç’pyetje! Ti më shikoje në sy dhe prisje vjeçët e mi.
“Shtatëmbëdhjetë”.
“O, po ti dukesh fare e vogël”- dhe qeshe.
“S’po vjen motra” thashë unë dhe ndjeva se isha skuqur. Ah dhe kjo skuqja.
Motra kishte mbetur prapa, kishte punë me çorapet. Unë nisa të eci më shpejt. Sikur nuk kisha qejf të na mbërrinte ajo. Ti më ishe në krah. Më pëlqente që më ishe në krah. E ndjeja se dhe ty të pëlqente. Ti preke pak supin tim. Unë isha nën pallto, por e ndjeva prekjen tënde. Mbase nuk ishte as prekje, po mua m’u duk se më preke. Ose po mendoje të më prekje. Vajzat i ndjejnë përnjëherë këto gjëra.

O, sa nxehtë!

Pastaj fole për vajzat. Fole hareshëm për to. Aq të pëlqejnë vajzat? Unë s’dija se ç’të thosha. S’kisha folur kurrë kështu me djemtë. Në shkollë çuçurisim vetëm në mes gocash. Po me ty më pëlqente. Si të thashë? Të kujtohet?
“Ka shumë vajza atje në fakultet?”.
“Shumë”.
“Janë të bukura?”.
“Jo”.
“S’janë të bukura?!”.
“Ka edhe të bukura, por jo të gjitha. Nuk janë të gjitha të bukura”.
“Po ato që s’janë të bukura?”.
“Janë... të mira. Vajzat janë të gjitha të mira”.

Si të jesh, e bukur apo e mirë? E bukur. Jo, e mirë. Po unë si jam?

Ooo, sa nxehtë. Është ende natë. Edhe sa do që të zbardhë? Ora është në dhomën e mamit. Të vete ta shoh? Jo, jo. Po sa është? Si s’po vjen dhe ky mëngjesi!

Po unë si jam?

Pastaj ti qëndrove disa ditë. Ishin pushimet e dimrit. Edhe ne kishim pushimet tona të dimrit. Vija përditë te ju. Rrija deri në buzëmbrëmje. Rrinim bashkë mbi divan dhe përkëdhelnim Kotilën e vogël me qime të buta. Ajo gërhinte e kënaqur dhe e zinte gjumi. Pastaj ti m’i merrje duart e m’i hiqje ngadalë nga kurrizi i butë i Kotilës. S’e di sa m’i mbaje duart ashtu. Unë i mbaja sytë përgjysmë të mbyllur, si të kotur. Më digjeshin gishtërinjtë në pëllëmbët e tua. Edhe faqet i kisha valë. Ti pastaj çoheshe. “Mos e zgjo Kotilën” më porosisje si një fëmijë. Unë zgjohesha nga ëndrrat e mia. Duart më ftoheshin ngadalë. Më ftohej dhe trupi.

Të kujtohen ditët e fundvitit?

Po vinte Viti i Ri. Dilnim bashkë me tët motër dhe mbushnim çantat me ushqime, me fruta. Ndonjëherë sat motre i dilte ndonjë shkak dhe nuk vinte me ne. Mirë, le të mos vinte. Një ditë na panë shoqet e klasës. Kisha ditë që nuk isha parë me to. Vit për vit ndërronim vizita pushimeve të dimrit. Sivjet jo. Gati i kisha harruar. Më buzëqeshën e më tundën kokat me qortim. Ah, ti! Unë u ndjeva e mikluar. Shoqet, s’do mend, e kuptuan se unë isha e lumtur; kukurisën njëra me tjetrën dhe kthyen prapë kokat të na shikonin. Derisa u larguan nëpër rrugën e mbuluar me pisha që e ndan qytetin mespërmes. Pastaj ne u ulëm në një pastiçeri. Ti rrije pak i menduar. Unë flisja me sytë e tu:
“Pse mendohesh?”.
“Kot”.
“Kot fare?”.
“Jo... por s’ta them dot”.
“Si nuk e thua dot? Ti je djalë, mund t’i thuash gjërat pa të keq”.
“Ashtu mendon ti?”.
“Po”.
“Po ti pse s’flet?”.
“Unë?.. Dua të flas, po...”.
Pastaj më zgjoi zëri yt:
-Pse mendohesh?
-Kot.
-Kot fare?
-..............
-Çfarë do të bësh kur të mbarosh gjimnazin?
-Edhe nuk e di.
-Të pëlqen të vish në universitet?
-Po.
-Do të vish, pra?

Pastaj unë vija shpesh e më shpesh te ju. Rrija me Elën, motrën tënde. Mësonim bashkë. Buzëmbrëmjeve kthehesha në shtëpi. Ky është një rregull për vajzat e vogla. Ooo, pse e vogël jam unë? Të shtunave, po, rrija më vonë. Atë ditë ti vije nga Tirana për fundjavë. Ishe përherë i qeshur, i gëzuar. Na tregoje për mbrëmjet e kryeqytetit. Na thoshe se qyteti i madh kishte edhe një qytet të vogël, në supet e një kodre, të bërë enkas për studentët. Pastaj na pyesje për mësimet dhe talleshe me hartimet tona, që i mbushnim gjithë lajle-lule, me fjalë të zgjedhura. Shkruani kështu, na thoshe, si t’u vijë, pa e dredhur fjalën. Se si kalonin orët. Unë bëja çmos të tregohesha e shkujdesur; shtiresha e qetë, sikur nuk e vija re praninë tënde. Por veten s’e gënjeja dot: mezi të kisha pritur. Dhe ndjehesha e trazuar. Kur afrohej buzëmbrëmja, bëja të ngrihesha dhe thosha se do të iki. Mezi e thosha, se zemra nuk më bënte të ikja. Ela më thoshte të rri dhe pak, nesër është e diel, nuk kemi shkollë, më thoshte. Jo, jo thosha unë gjithë mërzi, nuk mund të rri, dhe i hidhja sytë nga ti. Bëja për nga dera, gjoja e vendosur për të ikur. Ajo më luste e më zinte përkrahu dhe atëherë unë ulesha prapë në divan.

Edhe atë natë po kështu. Qeshëm me ty, kur na the se e kishe pasur pisk në provim. Morëm hak: vetëm ti të talleshe me hartimet tona? Pastaj, unë me Elën, si budallaçka të vogla, folëm e treguam të gjitha të fshehtat e shoqeve tona: Eva shikon një çun nga klasa tjetër; Vera bën sikur nuk e pëlqen Gentin; Mara vdes për profesorin e ri të anglishtes... Dhe kukurisnim. I morëm të gjitha shoqet nëpër gojë. Pastaj unë thashë se duhej të ikja. Motra jote prapë më tha të rrija dhe ca, por unë ngula këmbë. Doja aq shumë të rrija edhe ca, por ishte bërë vonë, kishte rënë nata. U ngrita dhe vesha pallton. U ngrite dhe ti, the se s’mund të më lije të ikja vetëm. Më përcolle në shtëpi. Të kujtohet? Unë sikur fluturoja, nuk dija se ku po shkoja. Ti flisje, vetëm flisje e më shikoje; sytë të binin pjerrtas mbi supin tim, mbi profilin tim. Edhe unë “flisja” me ty:
“Pse më shikon ashtu?”
“Dua”.
“Mirë, shikomë, më pëlqen”.
Pastaj fole për atë vajzën; si e kishte emrin?.. Më the se ka një bredh me degë ngjyrë plumbi te porta. S’ka si ai bredh në Tiranë, më the. Unë kujtova se ti e doje atë vajzën e bredhit me degë ngjyrë plumbi. Pra të thashë:
-Pse s’fejohesh?
Ti më pe me ngulm:
-Si të fejohem?
- Të fejohesh...
- Po me cilën të fejohem?
-Me vajzën e bredhit.
Ti qeshe fort.
-Atë e kam shoqe,- the,- vetëm shoqe.
-Atëherë... gjej një vajzë tjetër dhe fejohu.
Ti më pe me habi dhe qeshe prapë.
-Vajza nuk gjendet ashtu, duhet ta njohësh. Edhe ajo duhet të të njohë.
-Mirë, gjeje një vajzë, njihe, dashuroje dhe fejohu. Thuaji “të dua” dhe fap fejohu. Ajo patjetër do të të dojë.
-Pse “patjetër” do më dojë?
Unë u zura ngushtë; si i thashë ato fjalë ashtu, pa u menduar fare! Nuk dija si të dilja nga çarku ku e futa këmbën. Fola prapë si budallaçkë e vogël:
-Atë e di ajo.
-Aaa?! Po unë nuk duhet ta di?
-Mirë, mirë po... fejohu.
Zëri më dridhej si një tel.
-Po me cilën të fejohem?
Më kishe zënë ngushtë e nuk më lëshoje; më dukej vetja si një lepurush i strukur në një ferrë që kërkon të dalë e s’del dot. Ti ishe shqiponja. S’dija se ç’të thosha. Faqet më digjeshin. Ti nuk m’i preke faqet atë çast, se po të m’i kishe prekur do të të përcëlloheshin gishtat. S’flisja dot, frikohesha se do më dridhej fjala. Por zëri fliste aty brenda në zemrën time të vogël:
“Me cilën të fejohem?”, ngulmoje ti.
“Me...”.
“Hë, pra...”.

Fresku i buzëmbrëmjes m’i ftohte faqet e përcëlluara.

“E shikon?.. S’e thua dot”.
“Jo, prit, do ta them...”.
“Hë, pra”.
“Fejohu me mua!”.

O, Bardha po gugat në qymez. Po i shkund puplat e saj të plumbta. Rosa ime e mirë. Vetëm ca ditë më parë ishte sa një bibë e vogël; sot është rritur e është bërë gjithajo rosë. Thonë edhe për vajzat kështu, se rriten shpejt, si rosat. Po gdhinë dhe do të zgjohet Bardha, ajo zgjohet më herët këto ditë. Duket se e ndjen pranverën. Sapo zgjohet, do një koritë me ujë, të lahet e të shkundet mirë e mirë. He, i duket vetja tamam si një vajzë.

Pastaj rrugica ime. Ti gjithë rrugës kishe folur; kishe folur e sytë nuk m’i kishe ndarë, ato të binin pjerrtas mbi supin tim dhe seç më shponin në faqet prush. Unë e kisha ndjerë veten të dashuruar! Pastaj rrugica ime. Ti ndale. Unë të thashë shpejt e shpejt ”natën mirë” dhe bëra të iki. Ti nuk mu përgjigje. As nuk ike. Veç më pëshpërite:
-Rri pak.
-Po... do të shkoj.
-Mirë, po rri pak. Vetëm pak.
Rrije në këmbë i heshtur. Ku i humbe gjithë ato fjalë që kishe rrugës? Pse u bëre papritur ashtu i heshtur? Thonë se njerëzit, kur s’kanë fjalë, meditojnë. Flasin përbrenda, me mendjen, me zemrën. Ti rrije në këmbë i heshtur. Edhe unë po ashtu, kisha varur kokën e s’i ngrija dot sytë. Ti mbase më shikoje në flokë, në ballë, në faqe... po sytë nuk m’i shikoje, se i kisha përtokë. Nuk m’i pe se si më ishin përshkënditur. Sa qëndruam ashtu të heshtur? Pastaj unë papritur vrapova rrugicës për në shtëpi, pa të thënë më natën e mirë. Po ti, ike shpejt? Më s’të pashë, s’e ktheva kokën pas. Pse ika ashtu turravrap?

Atë natë nuk isha fare e qetë. Ti më rrije gjithnjë në sy. Ti nuk ishe aty pranë meje, natyrisht, po sepse më rrije në sy. Ashtu i heshtur e sikur doje të thoshe një fjalë. Ma vije dorën mbi flokë e ma afroje fytyrën ngadalë. Unë ndjeja frymën tënde që ma ngrohte ballin e m’i bënte faqet të më digjeshin prush, si në përcëllimë. Pak nga pak ndjeva të më ngrohte diçka në buzë. Po unë i largova buzët. Ato digjnin, sa nuk i duroja dot. Pastaj ti më përkëdhele mbi flokë. Unë u përpëlita:
“Jo, jo, do të shkoj!”.
Ti ma mbaje kokën lehtë në pëllëmbët e tua. Ma ofroje ballin; buzët m’u ngrohën prapë. Unë shkundesha si Bardha në koritë:
“Do të shkoj”.
“Prit dhe pak!”.
“Jo, do të shkoj tashti. U bë natë, më flet mamaja”.
“Mos gënje, nuk është aq natë”.
“Mirë, po do të shkoj”.
Sa dridhesha, edhe pse faqet dhe buzët i kisha zjarr. Thosha se do të ikja, po nuk ikja. Isha strukur në gjoksin tënd si një zog i vogël. Fryma jote më binte mbi flokë, në ballë dhe pastaj më ngrohte në buzë; po gjithsesi dridhesha.
“Rri dhe pak!”.
“Jo, jo. Ik, mos m’u afro ashtu, mos më shtrëngo. Më djegin buzët. Mos m’u afro. Edhe faqet më djegin. Digjem e gjitha. Shikoi duart. Preki pak. Hë, digjen? Edhe faqet kështu i kam. Edhe buzët”.
“Buzët?.. Dale”.
“Jo, jo. Ik. Mos më... Ik, pra, ik. Jo tashti”.
“Pse?”.
“Ti do të ikësh nesër. Kushedi kur vjen. Dhe unë do të mbetem me puthjen tënde në buzë”.
“Po kur?”.
“Ndonjë herë tjetër. Ik tashti, pse s’ikën?”.
“Po kur?”.
“Kur të... Ik tashti, se më digjen buzët. Edhe sytë më digjen zjarr. Ik, s’e shikon, po bie shi”.
“Shi?”.
“Po, ja ku i ndjej piklat e ujit që varen faqeve të mia. Ooo, janë të nxehta! Ik tashti!”.
“Po kur?”.
“Ndonjë herë tjetër”.
“Kur, pra? Hë, pse s’e thua? Je e vogël, prandaj”.
“Jo, s’jam e vogël”.

E pastaj... e pastaj s’mbaj mend se ç’u bë. Në mëngjes e kisha kokën plumb. Ah këto netët e pranverës!

Ooo, s’iku kjo natë! Qielli është ende i plumbtë. Kështu është qielli në pranverë, gjithë natën i plumbtë; pastaj në ag përnjëherë zë e zbardhet, si kurrizi i Bardhës, dhe fap ngjyhet me blu. Bëhet krejt i kaltër. Atëherë supet e Krastës janë përshkënditur gjithë dritë. Sa është ora?.. Të shkoj ta shoh te dhoma e mamit?.. Jo, jo, se është babi.
“Do të ikësh sot?”.
“Po, ti e di, është e hënë. Të hënave ikin studentët”.

Të vete ta shoh orën nga dhoma e mamit?.. Jo. Ja, edhe pak e babi do të ngrihet, do të shkojë në kuzhinë e do të rrëmojë në dollapë për të bërë kafen. Dhe, sa ngrihet babi, zbardh. Babi ngrihet gjithnjë në të zbardhur. Pastaj unë vete në dhomën e mamit, futem në krevat dhe shtrëngohem pas kurrizit të saj të ngrohtë. Ajo kthehet nga unë, më puth në ballë dhe më thotë: “Mirëmëngjesi, Bardha ime!”. Ajo më ledhaton me emrin e Bardhës, sepse e di që unë e dua fort rosën time pupëlbardhë.

“Do të ikësh sot?”.
“Po... Ta thashë njëherë”.
“Pse s’rri dhe një ditë? Ti rri, po të duash. Apo u zemërove mbrëmë? Ç’të bëja unë e shkreta? Unë nuk të thashë jo, por ti vetë rrije në këmbë i heshtur e i hutuar. Rri sot, mos ik. Unë do të vij pasdite nga ju, do të bëjmë mësimet me Elën. Pastaj unë do të ngrihem të dal. U bë vonë do them. Do të ketë rënë muzgu dhe ti do më përcjellësh si ngaherë. Pastaj, kur të mbërrijmë te rrugica ime, do të ndalemi... Ç’ke ti, nuk do të vrapoj si e trembur nëpër kalldrëm...”.
“Mos gënje”.
“Jo, të jap fjalën. Do të rrish, pra?”.
“Po ti do të ikësh shpejt, se do të të ndizen faqet. Kështu thua sa herë kur t’i afroj buzët e mia”.
“Jo, jo do të rri aty. Do të rri pa zë, me frymën tënde të ngrohtë mbi buzë.

O, ç’më thotë mëndja. Kjo ëndërr mëngjesore. Gjithnjë në ëndërr ti më rri me frymën tënde të ngrohtë mbi buzët e mia.

Sa nxehtë! Nuk mund të shkoj kështu në dhomën e mamit, nuk mund të futem me këtë zjarr në shtratin e saj. Ajo do të trembet, do të mendojë se jam e sëmurë.

“E di?.. ne tashti jemi të fejuar. E di këtë?.. Jo?.. E di, e di, se ta kam thënë. Ta kam thënë që atë natë, kur më dogje me buzët e tua. Ta them gjithnjë, sa herë më vjen në ëndërr. Ti më shikon në sy dhe buzëqesh. E ke kuptuar, patjetër, që jemi të fejuar. Pastaj unë i pulis sytë e ti më puth. Sa herë kështu. Kur i hap sytë, nëpër faqe më rrjedhin pikla shiu të nxehta. Sa herë kështu. Po ti harron. Dhe kur më shikon në shtëpinë tuaj bën sikur nuk je ti që më ke puthur; bën sikur nuk je ti që më puth përnatë nëpër gjumë. Dhe për shumë ditë nuk më shikon. Ikën e humb në atë qytetin tënd studentor e s’kujtohesh për mua.

Sa nxehtë. Ah, sikur të binte shi! Të lagesha e të freskohesha ca. Në hajat do të mblidheshin pellgje uji. Në to do të pasqyroheshin copa reshë që rendin. Do të binin petale të bardha. Unë nuk do t’i fshija. Do të rrija ashtu nën shi, të lagesha e të më ngjiteshin flokët në supe.

Ditët që kaluan më hutuan fare. Njëra nga shoqet më bëri një pyetje të çuditshme:
“Mos je ca e lodhur?” më tha.
Unë nuk ndjehesha e lodhur, siç tha ajo; vetëm se sytë nuk i mbaja në një vend. Sikur diçka kërkoja.
“Jo, i thashë, nuk jam e lodhur”.
“Atëherë... mos je e dashuruar?”.
U ngriva në vend; si e kishte kuptuar shoqja ime se unë... se unë?..

Pse s’ra borë sivjet? Dimri, si djalë i prapë kaloi i zënë përkrahu me vjeshtën, si dy të dashuruar. Ranë në krevat me njëri-tjetrin dhe bënë dashuri. Kështu vjeshta u zhduk shpejt nga sytë, duke lënë nëpër pyje e nëpër rrugë ca peizazhe laramane; ndërsa dimri u ndie aq rahat në krahët e saj, sa pothuaj nuk u duk fare në faqe të dheut. Dhe bënë dashuri. Nga krevati i tyre lindi një vajzë e bukur e brishtë. Dhe, kur ne prisnim flokë bore, na ranë papritur mbi supe petale të bardha kumbulle. Ishte Pranverë.
Pse s’ra borë! Kur bie borë, është bukur; djemtë i mbushin duart me topa të bardhë dhe u zënë pusi vajzave. Duart u përskuqen nga të ftohtit, po s’duan t’ia dinë. Vajzat kalojnë gjithë kukurisje, me kokat e bukura të futura në jakat e palltove. O, sa qejf! Të binte një herë borë! Ti do të bëjë si të tjerët, do t’i mbushje duart me topa bore. Dhe kë do të qëlloje?.. Mua! Unë do të vrapoja me kokën të fshehur nën pallto, gjasme duke u ruajtur se mos më qëllonin djemtë, por do të bëja sikur nuk vrapoja dot, enkas që të mbetesha pas, që ti të më kishe në sy. Dhe ti do më qëlloje. Unë do të shtiresha sikur do të zemërohesha, pastaj do të të buzëqeshja e lumtur...
Eh, që s’ra borë!..

Pse ndodh nganjëherë kështu? Pas asaj nate, nuk të pashë më për një javë. Ti do të kesh ardhur të shtunën, por unë nuk të pashë. Më vinte turp tashti të vija në shtëpinë tuaj, sidomos kur ishe ti. Atë fundjavë s’të pashë fare. Por thonë se ndodh gjithnjë kështu: kur dëshiron ta shohësh një njeri që e do, stepesh e ngurron dhe e ndryn dëshirën në shpirt. Pse s’kalove ti nga rrugica ime? Unë isha gjithë ditën në dritare me sytë andej. Nga çasti në çast më bëhej se ti do të kaloje; do të kaloje ashtu kot. Edhe unë do të dilja rastësisht te dera ime dhe, kur të të shikoja, do të thosha gjithë e befasuar: O, po ti kështu!?. Ti do të thoshe, se ja... po shkoje te një shok... Pastaj, si unë e si ti, do të harronim se ç’kishim thënë e do të rrinim bashkë. Po ti nuk kalove rrugicës sime dhe unë trishtueshëm mendoja se nuk do të të shikoja më. Pastaj i jepja zemër vetes, se ja, do të vinte prapë e shtuna. Të shtunën tjetër, po të mos vije ti nga rrugica ime, do të vrapoja unë në shtëpinë tuaj. Le të më vinte turp sa të duash nga motra jote; le të skuqesha e të bëhesha flakë nga shikimi yt. Do të futesha në derë ashtu e shkujdesur dhe pa e çarë kokën se ishe ti; do të shtiresha sikur nuk tronditem fare nga shikimi yt... Po, të shtunën tjetër, ti erdhe! Unë rrija në dritare dhe e haja rrugicën me sy. Ti kalove dhe sytë i mbaje lart, në dritaren time. Pastaj unë dola. Gjithë hare. Ti më prite buzëqeshur. Nuk gënjyem fare; as ti nuk the se po shkoje te një shok, as unë nuk thashë se dola ashtu kot. Përqark varej si një perde e hollë mbrëmja.
- Pse s’erdhe?..- të thash unë.
- Pse s’erdhe?..- më the dhe ti.
Qeshëm si fëmijë. Unë të pyesja pse s’erdhe nga Tirana; ti më pyesje pse s’erdha në shtëpinë tuaj. Ti i ule sytë përtokë. Unë u skuqa, e ndjeva që u skuqa.
- Shiko...
Pastaj heshte. Ç’deshe të më thoshe? Pse s’fole? Nuk kishe kurajë? Unë mendoj ndryshe për djemtë; them se ju, lum si ju, mund t’i thoni pa u tutur gjërat që keni në kokë. Po ti s’kishe zemër as të më shikoje në sy. Po të më shikoje, do të vije re se ata ishin të lagur. Më vure dorën në sup dhe më afrove nga vetja. Unë dridhesha si një zog i lagur. Ti u stepe.
- Ç’ke?
- Hiç.
- Dridhesh.
- .........................

Unë fshiva sytë. Ti m’i more supet në duart e tua. Pastaj më mbështete në gjoks. Unë rrija aty si një zog... Pse s’më puthe atë çast? Nuk do ia mbathja vrapit. Ngrita kokën dhe t’i pashë sytë. I kishe të shndritshëm.

Uh, ik pra! Ç’është kështu? Gjithë natën këtu me mua. S’kam fjetur fare. Ik, që t’i mbyll një çikë sytë. Të shpëtoj nga këto ëndërrime. Nesër në shkollë do më flihet, do ta mbështes kokën në bankë dhe sytë do më mbyllen. Ik, se më dhëmb koka. Pse s’ikën? Nëse do të piqesh me mua, rri nesër, mos shko në Tiranë. Pasdite eja nga rrugica ime dhe merrmë me vete. Në buzëmbrëmje më sill në shtëpi. Kur të ndahemi, do t’i mbyll sytë. Ti atë çast hidhma dorën në sup, merrma kokën në duar dhe afromi buzët...

O, po vjen mëngjesi. Do të ikësh sot?

O, po vjen mëngjesi. Dritarja është zbardhur. Qyteti ka nisur të lëvizë. Ja hapat në kalldrëme. Ikin mësuesit e fshatrave. Ikin studentët. Ikën edhe ti. Kur do të vish? Pse më thua se jam e vogël? Të gjithë më thonë se jam rritur. Dhe jam bërë e bukur. Ma thotë edhe motra jote. S’ta ka thënë edhe ty? Unë mendoj se ta ka thënë. Kurse ti... Po pse më shikon ashtu në sy? Ngaqë të pëlqej. Patjetër e shikon se nuk jam e vogël. Dhe se jam e bukur. A më do? Më do shumë?.. O, sa budallaqe! Apo do një tjetër? Ti s’më ke thënë kurrë se ke një vajzë. Dhe veç më shikon në sy. Buzëqesh. Unë atë çast unë të varem në supe dhe ndjej të puthurën tënde. Mu në buzë...

Ooo, ik tashti.

Ah, Bardha paska dalë vetë nga qymezi.
Kumbulla paska lëshuar sa shumë petale të bardha.

. . . . . . . . . . . .

Mbarova së lexuari tregimin. Ndjehesha i përhumbur.
Gruaja e re... tronditja... tregimi... vogëlushja me rosën e bardhë...
U ngrita, mora rosën e vogël sqepverdhë, që rrinte si e mjerë këmbëpërpjetë në dysheme, e shtypa pak në bark dhe ajo bëri mak-mak.
U ula lodhshëm në vendin tim të punës dhe e vura lodrën aty para syve mbi tavolinë. Ia kisha ngulur sytë i përhumbur...

Rosa, thashë dridhshëm, rosa e tregimit! Dhe ajo vetë - vajza e “Shushurimës”!

Nuk renda nëpër korridor e nuk zbrita nëpër shkallë, nuk dola në rrugë që ta gjeja e t’i thosha se ti je ajo, mikesha ime e ca viteve të shkuara. Ajo histori e vockël, e ëmbël dhe e dëlirë për mua kishte mbaruar me kohë, kishte mbetur atje në qytetin tim të lindjes, e nakatosur me vitet e mia studentore. Po ja, që kishte lënë një shushurimë të trishtë në shpirtin e brishtë të një vajze të dashuruar...

. . . . .
1972

Ku do të jetë autori i kësaj poezie?..

Viteve tetëdhjetë, në redaksinë e gazetës "Zëri i rinisë" vinte edhe një poet i ri, që gjithsesi duhej t’i kishte shkuar të njëzetat, derisa kishte mbaruar fakultetin; kishte studiuar për naftë, më duket. Se edhe andej ishte, nga vendi i naftës, nga Fieri. E quanin Robert K. Stepem t'ia them mbiemrin, sepse kanë shkuar shumë vite pa e parë e nuk di gjë për të... pra nuk jam i sigurt nëse do t’i pëlqente po ta përmendja me emër. Vinte ky djalë dhe sillte vjersha në gazetë. Një herë, si ia pashë poezitë, i thashë: Mirë këto me motive nga jeta, i ke të bukura; por kjo këtu nuk më duket aq e arrirë. Ai hodhi sytë mbi fletët e tij me vjersha, aty ku ishte gishti im, pastaj më tha si me ndrojtje: “Këtë e kam shkruar, ngaqë... nuk mund të botohet një cikël pa një vjershë për partinë"...
Dolëm për kafe...
Të shtunën, në faqen letrare të radhës, cikli i tij u botua "sakat", pa vjershën "për partinë".
Roberti, përveç poezisë, kishte edhe një pasion tjetër: informatikën; nga ai dëgjova për herë të parë mbi mrekullitë e kompjuterit, ai ma nxiti kureshtinë se si në një disketë të vogël sa një skedë telefoni mund të futeshin disa libra të tërë. Dhe kishte nisur të jepte leksione në disa institucione për përdorimin e floppy diskut; një leksion të tillë më duket se e bëri edhe në klubin e shkrimtarëve të asokohe.
Që nga ajo dita e botimit “sakat” të ciklit poetik, Roberti vinte më shpesh në redaksi; jo gjithaq për të sjellë poezi, sesa për një kafe jashtë zyrës... Një ditë më tha se kishte ardhur apostafat nga Fieri vetëm për një kafe... E pimë diku andej nga qendra, pranë ATSH-së së atëhershme. Nxori e më dha një vjershë; është kjo që po e postoj këtu poshtë. Nuk e kishte për botim; ka datën e krijimit: qershor 1987, dhe dy fjalë për mua. E kam ruajtur bashkë me gjërat e pakta që i kam hequr zvarrë me vete kudo që kam shkuar këto 17 vitet e fundit. Mendoj se autori në këtë poezi donte të shprehte atë dhimbje që kishte përbrenda e që nuk e thoshte dot hapur. Kur e lexon sot, mbase nuk duket aq e “guximshme”, por mendoj se duhet parë me syrin e kohës kur është shkruar. Vjersha të tilla nuk ishin për botim atëherë, madje... as për t’u shkruar.
Kanë shkuar më shumë se 20 vite dhe nuk e di se ç’ka ndodhur me këtë krijim, për më shumë nuk di se ku ndodhet vetë autori, Robert K. Po e sjell vjershën në klubin e gazetarëve ngaqë “historia” e saj ka të bëjë me kohën kur punoja në gazetë, por edhe ngaqë këtu janë shumë gazetarë e krijues moshatarë të autorit, të cilët besoj se mund të kujtohen për Robert K. dhe mund të flasin për të e për poezinë që po postoj.
Dhe kushedi ndonjëri do më ndihmonte me ndonjë informacion rreth tij.

Faleminderit

dilaver baxhaku

Robert K.

BISEDË ME SHOKËT

S’ka gjë se lodhemi shumë
flemë pak
dhe s’mund të prehemi deri në fund
nesër do lodhemi më shumë
do flemë më pak
për të korrur ëndrrat që mbollëm sot
për të mbjellë ëndrra të reja
më të shëndetshme.

S’ka gjë se dikujt prej nesh ia kthejnë lulet
dhe nuk ia pasqyrojnë buzëqeshjen e çiltër 1
dhe trishtimin shpesh e kemi mik
dhe shëtitjet e vetmuara mbrëmjeve...
Fëmijët tanë do të dashurohen më bukur se ne.

Nuk arrijmë t’i themi të gjitha
nuk i këndojmë të gjitha këngët që kemi në shpirt
vonohemi të themi “të dua”
puthemi fshehur
nuk i dërgojmë të gjitha letrat e dashurisë
druhemi t’i çojmë lule të dashurës
nuk vrapojmë sa herë duam
nuk shkojmë deri në fund të ëndërrimit tonë
sepse rruga është e vështirë
ka shumë gurë, baltë, rërë
pemë të rrëzuara në mes
njerëz që ecin tmerrësisht ngadalë para nesh
dhe ajri s’është krejtësisht i pastër
dhe qielli s’është krejtësisht i kthjellët
ka akoma re e pluhur
ndotje
njerëz që e ndotin...

Por ama qielli është yni
dhe ajri yni është
dhe udhët
dhe të dashurat, dhe fëmijët e nesërm
dhe nesër do jenë akoma më shumë tonat
dhe nesër ajri do të jetë më i pastër
qielli më i kthjellët
nuk do të ketë ndotje
njerëz që e ndotin
njerëz të vegjël
njerëz të lodhur
njerëz të sëmurë
shtëpi të ulëta
rrugë të ngushta...

Nesër fëmijët tanë do t’i çojnë të gjitha letrat e dashurisë
do t’i thonë të gjitha fjalët e bukura
fjalët e dashuruara
fjalët e zemëruara
fjalët e vërteta
fjalët që nuk i thamë dot ne
do të thonë dhe fjalët tona më të mençura
fjalët që i thamë dhe për ta...

Nesër fëmijët tanë do t’i këndojnë të gjitha këngët
më të bukura se tonat
do të këndojnë dhe këngët tona më të bukura
ato që i kënduam dhe për ta
dhe nesër fëmijët tanë do të jetojnë duke vrapuar
për të pushtuar të gjitha ëndërrimet e tyre.

6. 1987

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Për Bertin...

Nga Faruk Myrtaj

Të ruash poezinë e një të riu, që nuk u pa më në syprinat e letrave shqiptare, dhe kush e di ku është tashmë?!Është gjest i mrekullueshëm ky, Dilo!Nuk mund të mos respektohen sekrete të tilla, nuk ka si të mos duartrokiten njerëzisht...Robertin e njoh, kam qenë njëkohësisht student me të. Na bashkonte fakulteti i pandjekur dot i Letrave.Berti ishte edhe si njeri i vetvetishëm, tërë dritë, tërë gjallëri, një romantik i pandreqshëm, ne një kohë kur mugëtira e shoqërisë shqiptare po shtyhej për nga nonsensi.Ashtu nuk mund të vazhdohej më, por askush nuk shpresonte se mund të lejohej ndryshe.Berti shkruante "ndryshe". Nuk thua dot se ishte deri në fund origjinal. Poezinë e këtij lloji e gjeje dendur aso kohe, apo jo Dilo? Nuk dua të përmend emra, por ishte botuar Pol Eluari asokohe dhe të tërë (jo absolutisht të tërë), krrenin vargje të asaj natyre. Ishte shenjë nevoje për liri, për të ndryshuar, siç u shpreha. Dhe nuk mund të përshëndeteshin këto gjëra.Ndokush, me emër jo të paktë, ( Vaidi e njeh, se ka ndjekur kurs për skenarist atë kohë! ) të martën a të mërkurën na lexoi një poezi-përkthim prej Izet Serjaliq, poet boshnjak (më duket), kurse të dielën po këtë poezi e pamë të botuar si vjershë origjinale te përkthyesit!Eluari, në ketë kuptim, është ribotuar me mijëra herë në Tiranën e atyre viteve.Por Berti nuk e gjeti dot rrugën e suksesit. Jo pse ishte i patalentuar, jo. Pati një shoqëri të beftë, absurde, me një poeteshë tjetër, qe edhe ajo ishte ndryshe: vishte një lloj opingash në universitet, dhe nuk çante kokë për shumë gjëra.Berti e donte, por ata ishin krejt të ndryshëm. Kam frikë se ajo nuk e ka marrë kurrë seriozisht atë djalë...Një cikël i Bertit, i afishuar në faqet e stendës së rrethit letrar te Letërsia tërhoqi shumë vëmendje, rrezellinte gjithçka, dhe drita nuk të linte ta shihje e ta çmoje e ta doje realisht atë lloj poezie...Ai ishte djalë i mrekullueshëm, unë e besoja më shumë si teknik të mrekullueshëm në shkencën e compjutrave, por poezia që do të botohej asokohe ishte e atyre që përgatiteshin të merrnin pushtetin e Letrave dhe pastaj atë politik...Por ai ka fatin e mrekullueshëm që poezia e tij të ruhet nga një tjetër njeri qe e ka ditur se mbajtja ngrohtë e shpirtit prej shpirtit të tjerëve, është pikërisht arsyeja pse jetojmë!

Bukur, Dilaver...

Berti tani? As unë nuk e di ku bëhet.Ishte aq optimist për jetën, sa kam frikë se ajo nuk e ka zhgënjyer atë njeri te mrekullueshëm!

Faruk Myrtaj

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Raimonda Moisiu promovoi librin me poezi

“Dashuria nuk ka emër”

Një promovim i veçantë ishte ai i librit me poezi të Raimonda Moisiut: pa sallë, pa njoftime, pa folës e pa fotografë, nuk kishte as kamera e as gazetarë... kanalet televizivë nuk do ta jepnin lajmin në kronikat e darkës...
Rreth mesditës ishim ulur në një bar aty pranë ish-kinemasë "Partizani": Monda, unë, Riza Lahi e të tjerë. Dhe që aty nisi ai evenimenti i mezipritur i çdo autori, që quhet promovim. Përmes filxhanëve të kafesë a të ndonjë gote me raki, në tavolinë erdhi një "mik" i ri: ishte libri i dalë taze nga magazina e shtëpisë botuese "Albin". Ishte, pra, " Dashuria nuk ka emër" - kështu e ka quajtur Monda librin e saj me poezi. Ende pa u kënaqur vetë me krijesën e saj, autorja nisi të firmosë librat e parë për miqtë që u ndodhën aty. Dhe të marrë përgëzimet e para : "Urime, Monda, me libra të tjerë!". Pas pak ia mbërrin taksia; a nuk ka kjo të ngjarë me ritin e lindjes së një fëmije, kur krijesën e marrin me taksi nga shtëpia e lindjes dhe e çojnë në shtëpinë e prindërve?.. Vetëm se i sapolinduri "Dashuria nuk ka emër" nuk u nis për në shtëpi, por shkoi të sistemohet në valixhet e Mondës për të marrë rrugën nesër menatë për në Amerikë.

Ah këta poetët! Gjërat e rëndësishme i lënë për në fund. Dhe pastaj, kur u bie ndërmend, e derdhin dufin në letër e na këpusin shpirtin me vargjet gjithë mall:

"Po largohem
S'di se ku...
Po largohem
E ndoshta
Më s'do të të shoh!"

(nga poezia "Po largohem")

Kështu dhe Monda, këtë eveniment kaq mbresëlënës për jetën e vet krijuese e la për në fund, pak orë para se të marrë avionin për në Amerikë. Dhe iu desh të bëjë një promovim pa sallë e pa njoftime, pa folës e fotografë, pa kamera e gazetarë...

Gjithsesi, ky promovim i beftë vazhdoi edhe në buzëmbrëmje aty në kafenë "Europa", vend i njohur takimesh për intelektualët e Tiranës. Ashtu e ngutur para nisjes, me nga një kafe a raki përpara, miqtë e urojnë Mondën për një krijimtari gjithnjë të frymëzuar, të bukur. Riza Lahi, që është edhe redaktor i librit, nuk rri pa lexuar e deklamuar disa nga vjershat e përmbledhjes, si "Puthja e parë", "Gurët e rrugicës sime"... Në rrethin tonë janë edhe pedagogu dhe kritiku i letërsisë, Foto Malo me zonjën e tij, pastaj vjen poeti Xhevahir Spahiu, të cilit autorja i jep një libër me autograf dhe merr prej tij urimet e poetit për poeten. Vijnë miq e mikesha të Mondës, kushërira e të njohura të saj. Edhe bisedat sillen për letërsinë e artin, për krijimtarinë e dhjetëra e dhjetëra të mërguarve, që e derdhin mallin e dufin e shpirtit në copa letrash a në tastiera kompjuterësh në të katër anët e dheut, atje ku janë. Flasim për krijimtarinë e Ilirianës, Albanës, Meritës, Drenushës, Arditës, Llamadeos, për fjalën e ngrohtë të Farukut, përvojën krijuese të Kolecit, Nase Janit, Vaidit e Alekos, për të tjerë e të tjerë krijues mërgimtarë. Kritiku Malo thotë se edhe në Greqi, ku ai jeton prej vitesh me familjen e tij, është fort i dukshëm shpirti krijues i emigrantëve tanë. Ndërsa zonja e tij tregon për përfshirjen e saj e të shumë grave të tjera emigrante në veprimtaritë e Shoqatës botërore të diasporës shqiptare.

Dhe këmbehen adresa e numra telefoni.

Që thashë në krye se ishte i veçantë ky promovim i librit të R. Moisiut, desha të nënvizoja se ishte njëherazi i bukur, mbresëlënës. Po më e bukura është se Monda do ta marrë avionin nesër menatë për në Amerikë pa qenë e bindur se e bëri promovimin e librit.

Ndofta ngaqë ishte një promovim pa sallë e pa njoftime, pa folës e pa fotografë, pa kamera e gazetarë... pa njoftim në lajmet e mbrëmjes.

dilaver baxhaku

* * * * * * *

Përshëndetje

Nga Raimonda Moisiu

Përshëndetje i nderuari z. Dilaver Baxhaku! Jam befasuar, jam emocionuar, jam ndjerë shumë e nderuar dhe e respektuar, por edhe më keni lumturuar për çfarë keni shkruar për daljen e librit tim me poezi "Dashuria nuk ka emër". Ishit Ju dhe z. Riza Lahi të parët që prekët krijesën time, 'fëmijën time të porsalindur’. Më shumë se sa falënderimi dhe mirënjohja e pakufishme, Ju meritoni PËRGËZIM, sepse, duke shkruar aq bukur për atë pasmuzg, Ju me mjeshtëri dhe intuite shpalosët një sofrabez mrekullie nga profesioni dhe talenti Juaj i një gazetari profesionist, të hershëm e të pasionuar për të. Përsëri të falënderoj, të shpreh nderimin dhe respektim tim e të familjes sime, dhe të uroj suksese ne rrugën e bukur të krijimtarisë gazetareske e të letrave shqipe.

Respektin më të mirë ofron për Ju, për penën Tuaj, familjen tuaj,

Raimonda Moisiu

Hartford Ct USA.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *